บทที่ 71 ขอมาไม่ได้
จางซานหยาลงจากโต๊ะโดยไม่พูดอะไร นางชินแล้ว
นางรู้ว่านี่ก็เป็นเพราะมีคนคอยสังเกตสถานการณ์ในบ้านตระกูลจางอยู่ ท่านย่าของนางถึงได้เก็บอาการบ้าง ไม่อย่างนั้นตามนิสัยของแม่เฒ่าจาง นางคงโดนตีไปแล้ว
จางซิ่วเอ๋อออกจากบ้านตระกูลจางได้ก็เดินก้มหน้าไปทางบ้านผีสิง ไม่มองคนรอบ ๆ ที่จ้องนางอยู่
นางยกแขนขึ้นมาเช็ดน้ำตาเป็นบางครั้ง และส่งเสียงสะอึกสะอื้นเบา ๆ
มีคนเอ่ยเสียงแผ่ว “เมื่อกี้ข้าดูอยู่นาน ถึงจะได้ยินไม่หมดว่าด้านในคุยอะไรกัน แต่หลัก ๆ ก็แม่เฒ่าจางจะขอเงินจางซิ่วเอ๋อ แต่จางซิ่วเอ๋อเอาเงินไปรักษาจางชุนเถาหมดแล้ว แม่เฒ่าจางก็เลยเปลี่ยนใจไล่นางออกมา!”
“ข้าดูท่าจางซิ่วเอ๋อเหมือนกำลังร้องไห้เลย ต่อหน้าท่านย่าทำท่าทางแข็งกร้าวได้ก็จริง แต่ท้ายสุดก็เป็นแค่ดรุณีน้อยคนหนึ่ง คงน้อยใจอยู่ไม่ใช่น้อย”
“เฮ้อ ว่าไปเด็กคนนี้ก็น่าสงสาร นางเจอแต่เรื่องไม่เคยหยุดหย่อน”
“นั่นน่ะสิ! พวกเจ้าลองคิดดู ตั้งแต่จางซิ่วเอ๋อแต่งงาน คุณชายและคุณนายเฒ่าตระกูลเนี่ยก็ตายกันหมด จากนั้นตัวนางเองก็เกือบตาย แล้วยังจางชุนเถา….พูดถึงจางชุนเถา ก็เกิดเรื่องไปสองหนแล้ว ดูท่าดวงจางซิ่วเอ๋อนี่อาถรรพ์จริง ๆ กินดวงคนอื่น!”
ทุกคนต่างคุยกันเซ็งแซ่
คนพวกนี้พูดกันเซ็งแซ่สักพักแล้วก็แยกย้ายกันไป ก็แค่ดูเพื่อความสนุก อย่างไรเสียก็ไม่ใช่เรื่องของบ้านตัวเอง
จางซิ่วเอ๋อมองแผ่นแป้งข้าวโพดในอกเสื้อ แผ่นแป้งข้าวโพดพวกนี้แม่โจ
