วเป็นคนทำ รสชาติไม่เลว แต่ตอนนี้นางไม่มีความอยากอาหารอะไรจริง ๆ คิดอยู่ว่าเดี๋ยวกลับไปทำข้าวต้มกินดีกว่า
นางห่อแผ่นแป้งข้าวโพดชิ้นหนึ่งไว้ในอก แล้วมุ่งหน้าไปทางบ้านบัณฑิตจ้าว
ช่วงนี้อากาศร้อน แผ่นแป้งพวกนี้เหลือแล้วเก็บยาก สู้กินไปเลยดีกว่า
ตอนนั้นจ้าวเอ้อร์หลางกำลังนั่งตากลมอยู่ในสวนบ้าน เขานับดาวและก้อนเมฆน้อย ๆ บนฟ้า หวังว่าตัวเองจะง่วงเร็ว ๆ
ความคิดเขาล่องลอยไปไกล วันนี้ขึ้นเขาไปผ่าฟืนทั้งวัน ขายได้แค่ 2 เหรียญ ถ้าแค่กินข้าวก็พออยู่ แต่ต้องซื้อยาให้บิดาด้วย เงินพวกนี้จึงไม่พอ
ที่บ้านไม่มีเสบียงแล้วก็ไม่มีเงินซื้อ เย็นนี้พวกเขาได้กินแค่ผักป่า
แต่คนไม่ใช่สัตว์ กินแค่ผักป่าจะอิ่มได้อย่างไร?
เขาหิวมาก ครั้นหิวแล้ว ต่อให้เขาทำงานหนักมาทั้งวัน เวลานี้ก็นอนไม่หลับ
จางซิ่วเอ๋อเห็นจ้าวเอ้อร์หลางอยู่ในสวน ก็ผลักประตูและเดินเข้าไป
นางกระแอมเบา ๆ ขัดความคิดของจ้าวเอ้อร์หลาง
“พี่ซิ่วเอ๋อ ท่านมาได้อย่างไร?” จ้าวเอ้อร์หลางมีท่าทางดีใจอย่างเห็นได้ชัด
จางซิ่วเอ๋อมองจ้าวเอ้อร์หลางด้วยรอยยิ้ม “ข้าผ่านบ้านเจ้าน่ะ เห็นเจ้าอยู่ในสวนเลยแวะมาดู”
“เช่นนั้นข้าจะไปเรียกท่านพ่อ” จ้าวเอ้อร์หลางจะพุ่งเข้าบ้าน เขาเห็นว่ามีคนมาเยือนบ้านทั้งที บัณฑิตจ้าวเป็นเจ้าบ้านก็ควรจะมาทักทายหน่อย
จางซิ่วเอ๋อรีบห้ามจ้าวเอ้อร์หลางไว้ “ไม่ต้องเรียกพ่อเจ้าหรอก เดี๋ยวข้าก็ไปแล้ว”
นางกับบัณฑิตจ้าวเกี่ยวข้องกันมากไม่ได้ อย่างไร
