าวเอ้อร์หลางไม่กล้ากินเร็วเกินไป เขาลิ้มรสแผ่นแป้งทีละคำ
ชีวิตของบ้านนี้ลำบากแร้นแค้นขึ้นเรื่อย ๆ หลายปีมานี้เขาเคยกินอิ่มแค่ครั้งเดียว ซึ่งก็คือครั้งที่ซิ่วเอ๋อเอาปลามาให้
บัณฑิตจ้าวกินเสร็จก็กำชับอย่างจริงจัง “เอ้อร์หลาง พี่ซิ่วเอ๋อของเจ้าก็ไม่ได้มีชีวิตสุขสบายเท่าไหร่หรอกนะ ตอนนี้นางช่วยเราขนาดนี้ เจ้าต้องจดจำบุญคุณครั้งนี้ไว้ ไม่อย่างวันหน้าจะเป็นอย่างไรก็ห้ามลืม”
…………………………………………………
