ถอะขอรับ” จ้าวเอ้อร์หลางยื่นแผ่นแป้งแผ่นหนึ่งให้บัณฑิตจ้าวส่ายหน้า “เหลือแผ่นหนึ่งไว้เจ้าเก็บกินตอนเช้านะ”จ้าวเอ้อร์หลางคิด ก่อนจะแบ่งแผ่นแป้งในมือตัวเองเป็นสองส่วนและเอ่ยขึ้น “ท่านพ่อ เราสองคนกินคนละครึ่งนะขอรับ ถ้าพ่อไม่กินข้าก็ไม่กิน ที่เหลือเราเก็บไว้กินพรุ่งนี้เช้า”บัณฑิตจ้าวมองสีหน้าแน่วแน่บนใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กหนุ่ม รู้ว่าตัวเองเกลี้ยกล่อมเขาไม่ได้แล้ว เวลานี้จึงได้แต่รับแผ่นแป้งมากินจ้าวเอ้อร์หลางไม่กล้ากินเร็วเกินไป เขาลิ้มรสแผ่นแป้งทีละคำชีวิตของบ้านนี้ลำบากแร้นแค้นขึ้นเรื่อย ๆ หลายปีมานี้เขาเคยกินอิ่มแค่ครั้งเดียว ซึ่งก็คือครั้งที่ซิ่วเอ๋อเอาปลามาให้บัณฑิตจ้าวกินเสร็จก็กำชับอย่างจริงจัง “เอ้อร์หลาง พี่ซิ่วเอ๋อของเจ้าก็ไม่ได้มีชีวิตสุขสบายเท่าไหร่หรอกนะ ตอนนี้นางช่วยเราขนาดนี้ เจ้าต้องจดจำบุญคุณครั้งนี้ไว้ ไม่อย่างวันหน้าจะเป็นอย่างไรก็ห้ามลืม”…………………………………………………
“พ่อ กินด้วยกันเถอะขอรับ” จ้าวเอ้อร์หลางยื่นแผ่นแป้งแผ่นหนึ่งให้
บัณฑิตจ้าวส่ายหน้า “เหลือแผ่นหนึ่งไว้เจ้าเก็บกินตอนเช้านะ”
จ้าวเอ้อร์หลางคิด ก่อนจะแบ่งแผ่นแป้งในมือตัวเองเป็นสองส่วนและเอ่ยขึ้น “ท่านพ่อ เราสองคนกินคนละครึ่งนะขอรับ ถ้าพ่อไม่กินข้าก็ไม่กิน ที่เหลือเราเก็บไว้กินพรุ่งนี้เช้า”
บัณฑิตจ้าวมองสีหน้าแน่วแน่บนใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กหนุ่ม รู้ว่าตัวเองเกลี้ยกล่อมเขาไม่ได้แล้ว เวลานี้จึงได้แต่รับแผ่นแป้งมากิน
จ้
