บทที่ 68 ไม่กินเสียของแย่
วันนี้เห็นจางซิ่วเอ๋อซื้อของตั้งมากมาย ก็หลงนึกว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นพวกใช้เงินมือเติบ ชอบละลายทรัพย์เสียอีก
พอตอนนี้มาคิดถึงชีวิตของจางซิ่วเอ๋อในบ้านผีสิง ก็เกรงว่าคงจะไม่มีอะไรเลย เป็นปกติที่ต้องหาซื้อพวกหม้อพวกกระทะต่าง ๆ
แม่เฒ่าจางกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินจางซิ่วเอ๋อพูดต่อ “ข้าไม่ได้กินเนื้อมานานแล้ว ท่านย่านี่รักข้าจริง ๆ เช่นนั้นวันนี้ข้าจะกินเยอะ ๆ หน่อย”
“เจ้าไม่ต้องเกรงใจนะ ที่วันนี้ทำเนื้อก็เพื่อให้เจ้าได้กินเชียวล่ะ!” แม่เฒ่าจางเอ่ยยิ้ม ๆ
ใต้กะละมังนี่คงไม่มีเนื้อแล้ว เนื้ออยู่ด้านบนหมด จางซิ่วเอ๋อพูดพลางคีบเนื้อด้านบน นางคีบใส่ถ้วยของแม่โจวก่อน
ก่อนจะคีบเนื้ออีกครั้งอย่างฉับไวให้จางซานหยา
จางอวี่หมินที่อยู่อีกด้านเห็นว่าเนื้อใกล้หมด ก็ร้อนใจจะยื่นตะเกียบไปคีบ
จางซิ่วเอ๋อกลับไวกว่าจางอวี่หมิน นางคีบเนื้อเข้าถ้วยตัวเอง พอเป็นแบบนี้แล้วในกะละมังจึงเหลือเนื้อเพียง 1 ชิ้น
สือโถวก็มองเนื้อตาละห้อย พลางเอ่ยปาก “ท่านแม่ ข้าอยากกินเนื้อ”
แม่เถาได้ยินก็สงสารลูก และคิดว่าตอนนี้มีคนด้านนอกไม่น้อยแอบมองสถานการณ์ในลานบ้านอยู่ แม่เฒ่าจางต้องเก็บอาการแน่ ๆ จึงตัดสินใจยื่นตะเกียบไปคีบเนื้อ
ตะเกียบของนางและจางอวี่หมินชนกัน ไม่มีใครยอมปล่อย
“ปล่อยนะ!” สีหน้าจางอวี่หมินดูไม่สู้ดี
แม่เถาไม่ใช่แม่โจว ถึงแม้นางไม่ได้อยากปะทะกับจางอวี่หมิน แต่ก็ไม่ใช่คนที่ยอมให้รังแ
