บทที่ 67 กลับไปกินข้าวที่บ้านตระกูลจาง
ครั้นแม่เฒ่าจางเดินออกมาจากลานบ้าน จางอวี่หมินก็ยืนชี้หน้าจางซิ่วเอ๋อด้วยความโมโหอยู่ที่เดิม “ท่านแม่ นังตัวขาดทุนตบข้า! ท่านรีบไปสั่งสอนนางเร็วเข้า!”
แม่เฒ่าจางเห็นใบหน้าจางอวี่หมินบวมแดงเล็กน้อย จึงหันไปมองจางซิ่วเอ๋ออย่างเดือดดาล พร้อมกับทำท่าจะพุ่งเข้ามาตบตี!
แต่ทันใดนั้นแม่เฒ่าจางก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป น่าจะนึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าแฝงความอดทนไว้ นางส่งสายตาให้จางอวี่หมิน ประมาณว่าให้จางอวี่หมินอย่าเพิ่งสร้างเรื่อง
จากนั้นนางก็ยิ้ม “ซิ่วเอ๋อ นี่มันเวลาอาหารเย็นพอดี มาถึงหน้าประตูบ้านแล้วทำไมไม่เข้ามากินข้าวสักหน่อยล่ะ”
เหล่าคนที่อยู่ใต้ต้นหวายฉู่สังเกตเห็นความวุ่นวายตรงนี้ จึงค่อย ๆ กระเถิบกันเข้ามา บัดนี้กำลังชะโงกคอฟังอยู่
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าต้องกลับบ้านไปดูแลชุนเถา”
“โอ๊ย วันนี้ที่บ้านย่าน่ะตุ๋นเนื้อไว้พอดี เจ้ากินข้าวที่บ้านก่อน กินเสร็จแล้วค่อยเอากลับไปให้ชุนเถา เด็กสาวสองคนอย่างพวกเจ้าไปใช้ชีวิตข้างนอกคงลำบาก คงไม่ค่อยได้กินเนื้อ อย่างไรซะวันนี้ก็ต้องกินที่บ้านให้พอ!” แม่เฒ่าจางเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
รอยยับย่นระบายอยู่เต็มหน้า ยิ้มคราวหนึ่งก็แลดูราวกับดอกเบญจมาศ
จางซิ่วเอ๋อเห็นว่ามีคนมุงดูอยู่เยอะจึงไม่เย็นชาอีก เอ่ยขึ้น “ไม่ดีกว่าเจ้าค่ะ”
“เจ้านี่ ครอบครัวเดียวกันมัวแต่ผัดผ่อนไปทำไม? หรือเจ้ายังแค้นเรื่องก่อนหน้านนี้อยู่? แต่โบ
