บทที่ 66 ท่าทางน่าประหลาด
จางซิ่วเอ๋อมองจางต้าหูอย่างเหยียดหยัน ดูท่านางไม่ควรจะคาดหวังอะไรกับเขา
นางกวาดตามองจางต้าหู “จางอวี่หมินบอกว่าข้าตีนาง ข้าก็ตีนางจริงๆ งั้นเหรอ? ท่านพ่อไม่คิดจะถามข้าหน่อยเหรอว่าความจริงเป็นอย่างไร?”
จางอวี่หมินกระทืบเท้าอย่างโมโห เบ้ปากและพูดอย่างไม่พอใจ “พี่สี่ พี่ดูนังนี่สิ เวลาเช่นนี้แล้วยังจะแถอีก!”
จางต้าหูกล่าวด้วยสีหน้าเย็นเยียบ “เจ้าเรียกชื่ออาเล็กเจ้าแบบนี้ได้อย่างไร? อีกอย่าง เจ้าเพิ่งออกไปได้กี่วันเอง รู้จักโกหกแล้วหรือ? อาเล็กเจ้าบอกว่าโดนเจ้าตี นางจะใส่ร้ายเจ้าหรืออย่างไร?”
จางต้าหูแสดงสีหน้าเหมือนมีลูกไม่เอาไหน ให้ความรู้สึกเหมือนจางซิ่วเอ๋อเป็นเด็กอกตัญญูมาก ไม่เชื่อฟังบุพการีเลย
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกอย่างไร นางนึกโมโหขึ้นมาในใจ แต่อารมณ์โมโหนั้นไม่ได้มีมากนัก กลับรู้สึกเย้ยหยันและดูแคลนจางต้าหูเสียมากกว่า
จางต้าหูไม่ใช่พ่อแท้ ๆ ของนาง นางแค่ให้ความเคารพเพราะเห็นแก่เจ้าของร่าง เวลาแบบนี้นางจึงไม่ได้เสียใจมากนักที่มีพ่อแบบนี้
ตาของจางต้าหูไปอยู่หลังศีรษะเหรอ? หัวใจเขาโดนทาน้ำมันหมูจนมัวหมองไปหมดงั้นหรือ?
รู้อยู่แล้วว่าพ่อคนนี้ไม่ได้ดี แต่ตอนนี้ดูท่าจางต้าหูจะงี่เง่ากว่าที่นางคิดไว้เสียอีก
เฮอะ ชื่อทำไมจางต้าหู ชื่อจางงี่เง่าสิถึงจะถูก!
เห็นจางต้าหูก็รู้แล้วว่าเป็นคนกตัญญูเกินไปจนโง่ อะไรที่แม่กับน้องสาวเขาพูดคือถูกหมด
