ต่อให้พูดว่ากลางวันเป็นกลางคืนจางต้าหูก็คงไม่กังขาใด ๆ
ถ้าเป็นจางซิ่วเอ๋อเจ้าของร่างคงทนได้ ความจริงจางซิ่วเอ๋อเจ้าของร่างก็อดทนแบบนั้นมาตลอด
ปกติได้รับความไม่เป็นธรรมอะไรมาก็ไม่มีใครแยแสนาง นางจะทำอะไรได้ล่ะ? อย่างเดียวที่ทำได้คือทน
แต่ตอนนี้นางไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะมาทนกับอะไรไร้สาระแบบนี้
จางซิ่วเอ๋อเอียงคอมองจางต้าหู ไม่มีความเคารพอยู่ในแววตาเลยสักนิด สายตาแบบนี้ทำให้จางต้าหูไม่พอใจนิดหน่อย เขาอ้าปากจะตำหนิจางซิ่วเอ๋อ
ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไร ก็ได้ยินจางซิ่วเอ๋อพูดขึ้น “ข้าจะพูดแค่ครั้งเดียว ข้าไม่ได้ตีจางอวี่หมิน!”
“เจ้าตี! เจ้าไม่ได้แค่ตีข้า เจ้ายังบอกว่าจะตีข้าให้ตายด้วย!” จางอวี่หมินโกหกได้หน้าด้าน ๆ คนทั้งคนดูราวกับแม่ไก่ที่โมโหจนขนพอง คนไม่รู้เรื่องมาพบเข้าคงคิดว่าจางซิ่วเอ๋อตีนางจริง ๆ
จางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แล้วฟาดฝ่ามือออกไปทันที
เกิดเสียงดังเพี้ยะ เพราะฝ่ามือของจางซิ่วเอ๋อได้ไปอยู่บนใบหน้าของจางอวี่หมิน
จางอวี่หมินกุมหน้าและมองจางซิ่วเอ๋ออย่างตกตะลึง “เจ้าบังอาจตบข้า!”
จางซิ่วเอ๋อยิ้มตาหยี ส่งผลให้รอยยิ้มกว้างขึ้นไปอีก “เมื่อกี้ข้าตบไปแล้วไม่ใช่เหรอ? เจ้าพูดแบบนี้…..ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้ตีเจ้า?”
จางอวี่หมินกุมใบหน้าซีกซ้ายที่ปวดตุบ ๆ ของตัวเอง นางคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจางซิ่วเอ๋อจะลงมือ
ถึงแม้ตอนนี้ในหมู่บ้านจะมีข่าวลือเรื่องความด
