ุดันของจางซิ่วเอ๋อไม่น้อย นางเองก็รู้ว่าจางซิ่วเอ๋อไม่เหมือนก่อนแล้ว แต่เมื่อก่อนนางเคยรังแกจางซิ่วเอ๋ออยู่หลายครั้ง นางจึงคิดว่าลึก ๆ แล้วจางซิ่วเอ๋อก็ยังเป็นจางซิ่วเอ๋อผู้อ่อนแอคนเดิม
แค่ตอนนี้ต้องออกไปตั้งตัวเองจึงต้องแกล้งทำเป็นแข็งกร้าวหน่อย
บัดนี้จางอวี่หมินกลับพบว่าตัวเองคิดผิด และผิดอย่างมหันต์ จางซิ่วเอ๋อเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ จากจางซิ่วเอ๋อผู้มีท่าทางหงอย ๆ ที่ใคร ๆ ก็ตีได้ กลายเป็นหมาบ้าที่กัดคนเมื่อไรก็ได้
หลังจากที่อึ้งไปชั่วขณะ จู่ ๆ จางอวี่หมินก็กรีดร้อง เข้ามาตีจางซิ่วเอ๋อทั้งมือทั้งเท้า “เจ้าบังอาจตีข้า! บังอาจตีข้า! ข้าจะตีตัวขาดทุนอย่างเจ้าให้ตายเลย!”
จางอวี่หมินเคยโดนรังแกแบบนี้เสียที่ไหนกัน ต่อให้เป็นคนไร้เหตุผลอย่างแม่เฒ่าจางก็ประคบประหงมจางอวี่หมินอย่างดี
นางเหมือนเป็นยอดดวงใจของตระกูลจางเลยทีเดียว
ตอนนี้นางโดนจางซิ่วเอ๋อทำร้าย จะยอมเลิกราง่าย ๆ ได้อย่างไรกัน นางมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น ก็คือไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่ยอมให้จางซิ่วเอ๋อได้เปรียบ
นางต้องตบคืน ขนาดทำให้จางซิ่วเอ๋อร้องไห้หาพ่อแม่
นาทีนี้จางต้าหูก็โมโห เอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “เจ้าตบอาเล็กเจ้าได้อย่างไร? ครั้งนี้ข้าเห็นกับตานะ เจ้ายังจะเถียงอีกรึ! ยังไม่รีบยืนให้อาเล็กเจ้าระบายอารมณ์อีก!”
ยืนให้จางอวี่หมินระบายอารมณ์? พ่อประหลาดของตัวเองหมายถึงให้ตัวเองยืนให้จางอวี่หมินตีเหรอ?
จางซิ่วเอ๋อมองจางต้าหูอ
