ย่างนึกขำ “ท่านพ่อ ข้าว่าท่านยังไม่เข้าใจสถานการณ์นะ ที่ข้าตบนางก็เพราะพวกท่านเอาแต่พูดว่าข้าตีนางไปเมื่อก่อนหน้านี้”
“ในเมื่อพวกท่านใส่ร้ายข้าแบบนี้ ข้าก็ต้องทำอะไรเพื่อให้มันกลายเป็นความจริงน่ะสิ อีกอย่าง…..ที่ข้าทำแบบนี้ก็เพื่อพิสูจน์ว่าก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้ตีนาง”
พูดมาถึงตรงนี้จางซิ่วเอ๋อก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะบุ้ยใบ้ปากไปทางจางอวี่หมิน “ถ้าเมื่อครู่นี้ข้าตีนางจริง ๆ นางคงพุ่งมาหาข้าแทบบ้าแล้ว ยังต้องรอให้ท่านพ่อมาผดุงความเป็นธรรมรึ?”
จางต้าหูมองจางอวี่หมินที่ไล่ตามจางซิ่วเอ๋ออย่างบ้าคลั่งก็รู้ในใจว่าที่จางซิ่วเอ๋อพูดน่าจะเป็นความจริง
ถ้าก่อนหน้านี้จางซิ่วเอ๋อตีจางอวี่หมินจริง ๆ งั้นจางอวี่หมินคงไม่ได้ยืนพูดดี ๆ ตรงนี้หรอก นางคงพุ่งเข้ามาตบคืนนานแล้ว
แต่จางต้าหูก็คิดอีก ไม่ว่าอย่างไรจางอวี่หมินก็เป็นผู้ใหญ่ จางซิ่วเอ๋อลงมือแบบนี้ไม่ถูก เมื่อกี้ไม่ได้ตี แต่ตอนนี้ตีแล้ว
ครั้งนี้เขาเห็นจะ ๆ เลย
จางต้าหูจึงเอ่ยเสียงเข้ม “ไม่ว่าอย่างไร เจ้าก็ต้องยืนอยู่ตรงนั้นให้อาเล็กเจ้าตบคืน!”
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง มองจางต้าหูแล้วพูด “ข้ามีธุระ ไม่อยู่วุ่นวายกับพวกท่านแล้ว ไปก่อนล่ะ”
กับคนอย่างจางต้าหูคงคุยกันไม่เข้าใจหรอก
ในใจจางต้าหูมีแค่แม่กับน้องสาวเขา ส่วนพวกนางพี่น้องในสายตาจางต้าหูไม่มีค่าเลยสักนิด
เดิมทีนางคิดว่าผู้ชายคนนี้แค่อ่อนแอไปหน่อย ไม่กล้าขัดแม่เฒ่าจาง ตอนนี้ดูแล้วจางต้าหูไม่อ่อนแอเล
