ยสักนิด เพราะจางต้าหูแข็งกร้าวในบ้านตัวเองได้ ไม่กล้าขัดแม่เฒ่าจาง แต่กล้าสั่งให้พวกนางพี่น้องทำนู่นทำนี่
จางต้าหูเห็นจางซิ่วเอ๋อจะไป ก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ ร้องเรียกด้วยสีหน้ามืดครึ้ม “ท่านย่าเจ้าเรียกเจ้ากลับไปกินข้าวที่บ้าน”
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “ข้าไม่กลับไปกินข้าวตระกูลจางดีกว่า ถึงเวลาโดนหาว่าเป็นตัวขาดทุน เสียข้าวสุก!”
เมื่อก่อนแม่เฒ่าจางชอบเอาคำพูดแบบนี้มาถากถางพวกนาง จนพวกนางพี่น้องกินไม่เคยอิ่มเลย
จางต้าหูยืนอยู่ที่เดิมอย่างกระอักกระอ่วน ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองไม่รู้จักบุตรสาวคนโตเลย เมื่อก่อนนางมักจะพูดเสียงอ่อนเสียงค่อย เคยพูดจาแบบนี้กับเขาเสียที่ไหนกัน
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ไงล่ะ ซิ่วเอ๋อคนใหม่ ลิ้มรสพลังฝ่ามือไปซะอวี่หมิน
ต้าหูนี่เป็นตัวประกอบที่มีก็เหมือนไม่มีจริง ๆ มายืนให้เกะกะทำไมไม่รู้
ไหหม่า(海馬)
