ก โดยเฉพาะเวลานี้เพื่อลูกชายตัวเองนางยอมได้หมด
“อาเล็กของสือโถว สือโถวอยากกินเนื้อ เจ้าก็ให้สือโถวกินสักชิ้นเถอะ” แม่เถาเอ่ย
จางอวี่หมินหน้าเสีย “ข้าเองก็อยากกิน!”
แม่โจวกลับไม่ยอมกินเนื้อในถ้วยตัวเอง นางลังเลเหมือนอยากยกให้คนอื่น นางกลัวว่าถ้าตัวเองไม่ยกให้แม่เฒ่าจางจะใส่อารมณ์กับนาง
จางซิ่วเอ๋อกลับส่งสายตาให้แม่โจว ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม “ท่านแม่ รีบกินสิ ต่อให้ท่านไม่ชอบกินก็ต้องกินเพื่อน้องชายในท้องนะ!”
แม่โจวเห็นลูกสาวตัวเองพูดเช่นนี้ เวลานี้ก็ได้แต่กินข้าวเงียบ ๆ
ตอนนี้นางไม่ขาดแคลนเนื้อ แม้เด็กสามคนนี้มักจะหาทางนำเนื้อมาให้นางได้กิน แต่ตอนนี้นางไม่อยากเสียสละเนื้อชิ้นนี้แล้ว
นี่เป็นเนื้อที่ลูกสาวคนโตคีบให้ตัวเองเลยนะ!
อีกอย่าง ลูกในท้องตัวเองไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงก็เป็นสายเลือดตระกูลจาง ทำไมจะกินเนื้อสักชิ้นไม่ได้ล่ะ?
จางต้าหูเห็นแม่โจวกินเนื้อในถ้วยจนจะหมดแล้ว จึงมองแม่โจวเป็นเชิงให้แม่โจวเลิกกินได้แล้ว ให้ยกเนื้อชิ้นนึงให้จางอวี่หมินและสือโถว เป็นแบบนั้นสองคนนี้จะได้ไม่ต้องแย่งกัน
แต่แม่โจวทำเหมือนไม่เห็นสายตาของจางต้าหู คีบเนื้อเข้าปากตัวเองอย่างรวดเร็ว
จางต้าหูได้แต่ทอดสายตาไปที่จางซานหยา จางซานหยาเห็นแบบนั้นก็รีบก้มหน้ากินเนื้อ ไม่เห็นจางต้าหูอยู่ในสายตาสักนิด
จางต้าหูมองจางซิ่วเอ๋ออย่างหงุดหงิด “ซิ่วเอ๋อ ในถ้วยเจ้ามีเนื้ออยู่อีกชิ้นไม่ใช่เหรอ? คีบให้อาเล็กเจ้าสิ”
จ
