างซิ่วเอ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะลึง “ไหนว่าเลี้ยงเนื้อข้าไม่ใช่เหรอ? ข้าเพิ่งจะได้กินชิ้นเดียวเอง….”
จางอวี่หมินแค่นเสียงเย็น “ใครใช้ให้เจ้าเอาเนื้อให้แม่เจ้าหมดเลยล่ะ!”
จางซิ่วเอ๋อพูดพลางขมวดคิ้ว “ตอนนี้แม่ข้าท้องอยู่ กินเนื้อบ้างก็ไม่ได้เหรอ?”
จางอวี่หมินยังอยากพูดต่อ แต่จางซิ่วเอ๋อกลับยื่นตะเกียบไปยังเนื้อที่จางอวี่หมินและแม่เถาแย่งกันอยู่
สองคนนี้ยังขัดตะเกียบเขม่นกัน จึงเปิดทางสะดวกให้จางซิ่วเอ๋อ
จางอวี่หมินเห็นท่าก็อ้าปากด่าทันที “เจ้ามียางอายบ้างไหม? เนื้อชิ้นนี้เจ้าก็จะแย่งเหรอ?”
จางซิ่วเอ๋อกลับคีบเนื้อใส่ถ้วยของแม่เฒ่าจางและเอ่ย “ท่านย่ายังไม่ได้กินเนื้อเลย เจ้าเป็นลูกสาว ไม่รู้จักกตัญญูบ้างหรือไง?”
จางอวี่หมินเสียหน้าในบัดดล
จางซิ่วเอ๋อไม่อยากได้เนื้อที่โดนตะเกียบของคนสองคนแย่งกันไปแย่งกันมาหรอกนะ ที่นางทำแบบนี้ก็ไม่ใช่เพราะกตัญญูต่อแม่เฒ่าจางจริง ๆ
นางยกเนื้อให้แม่เฒ่าจาง เพราะถ้าแม่เฒ่าจางกินเองคงไม่เท่าไร แต่ถ้านางไม่กินเองแต่ยกเนื้อชิ้นนี้ให้ใครสักคน ได้มีเรื่องสนุกแน่
ต่อให้ตอนนี้ยังไม่ปะทุ แต่ต้องมีคนบางคนไม่สบอารมณ์แน่ ๆ
แม่เฒ่าจางอยากกินเนื้อชิ้นนี้อยู่ แต่เห็นท่าทางของจางอวี่หมิน สุดท้ายก็คีบเนื้อใส่ถ้วยของจางอวี่หมิน
นางแอบเก็บเนื้อไว้แล้ว รอให้ทุกคนแยกย้ายก่อนแล้วนางจะกินคนเดียว
สือโถวมองจางอวี่หมินเอาเนื้อเข้าปากด้วยตาละห้อย ตอนกินยังไม่ลืมเลียปาก
สือโถวน้ำลายไหล
