เขาโวยวาย “ท่านแม่ ข้าอยากกินเนื้อ!”
แม่เถาถลึงมองสือโถวตาเขียว “กินน้งกินเนื้ออะไรเล่า? รีบกินข้าว! ไม่อย่างนั้นก็ไม่เหลืออย่างอื่นให้กินแล้ว!”
แม่เถาข่มกลั้นความขุ่นเคืองอยู่ในอก ลูกชายของนางต่างหากที่จะสืบทอดตระกูลให้ตระกูลจาง จางอวี่หมินเป็นใครกัน แม่สามีตัวเองนี่เลอะเลือนขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ! เมื่อไรชีวิตแบบนี้จะจบเสียที?
วันนี้ซื้อเนื้อมาแค่ครึ่งชั่ง แต่คนกินมากขนาดนี้ แถมแม่เฒ่าจางยังซ่อนหนึ่งในสามไว้อีกต่างหาก ในกะละมังนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว ด้านล่างเป็นผักเกือบหมด
จางซิ่วเอ๋อเห็นเศษเนื้อก็ไม่ปล่อยไป คีบให้จางซานหยาทันที
ถ้าเป็นปกติ แม่เฒ่าจางเห็นแบบนี้ต้องด่าแน่ ๆ แต่วันนี้นางมีแผนของตัวเองในใจ จึงอดกลั้นเอาไว้
นอกจากจะไม่ว่าจางซิ่วเอ๋อแล้ว ก็ไม่ตำหนิกับพฤติกรรมการกินของจางซานหยาด้วย นางกลัวว่าถ้าตัวเองด่าจางซานหยาจะทำให้จางซิ่วเอ๋อไม่พอใจ
จางซิ่วเอ๋อเหรอ? จริง ๆ แล้วไม่สนใจเนื้อพวกนั้นเลยสักนิด
แค่ซานหยาอยู่กับนาง นางได้กินอะไรบ้างล่ะ? ตั้งแต่นางย้ายออกไป ทั้งเนื้อปลาเนื้อหมูกินกันยิ่งกว่าพอ เดี๋ยวนี้นางซื้อพวกไก่ย่างด้วย
ทุกคนไม่แยแสกับเนื้อที่กินได้แค่คำสองคำแบบนี้หรอก
แต่ถึงนางไม่แยแส แม่เฒ่าจาง จางอวี่หมิน และแม่เถาแยแสนี่!
เป้าหมายของจางซิ่วเอ๋อก็คือยั่วโมโหคนพวกนี้ พวกเขาทำทุกวิถีทางให้ตัวนางกลับบ้าน ก็เพื่อเลี้ยงเนื้อนางไม่ใช่เหรอ? ถ้าอย่างนั้นนางจะกินให้พอ! เอาให้พวกเ
