โกรธกันข้ามคืนจริง ๆ แต่นี่นางจะขายหลานแท้ ๆ ของตัวเองนะ ยังจะคาดหวังให้หลานไม่ถือสาอีก แม่เฒ่าจางนี่หน้าไม่อายจริง ๆ
เหอะ ดูซิ่วเอ๋อสิ ใจกว้างขนาดนี้ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังให้อภัยแม่เฒ่าจางได้
ช่างเป็นเด็กดีและกตัญญูจริง ๆ ต่อให้ตัวเองไม่ได้รับความเป็นธรรม ก็ไม่ยอมมีปัญหากับคนในครอบครัว! หาดูได้ยากจริง ๆ!
จางซิ่วเอ๋อก้าวขาเดินเข้าไปในบ้านตระกูลจาง ที่นี่ไม่ใช่รังหมาป่ารังเสือเสียหน่อย ใช่ว่านางเข้าไปแล้วจะออกมาไม่ได้ วันนี้นางจะไปดูหน่อยสิว่าแม่เฒ่าจางมีแผนอะไร
จางอวี่หมินหน้าเสียทันใด “เจ้าออกมานะ! นั่นบ้านข้า ข้าไม่ให้เจ้าเข้าไป!”
แม่เฒ่าจางถลึงตาใส่จางอวี่หมิน อุตส่าห์เกลี้ยกล่อมให้จางซิ่วเอ๋อกลับมาได้ จะไปทำให้นางไม่พอใจตอนนี้ไม่ได้
แม่เฒ่าจางดึงจางอวี่หมินเข้ามา กระซิบบางอย่างข้างหูจางอวี่หมิน
จางอวี่หมินมีดวงตาเป็นประกาย ไม่รู้ว่าคิดอะไรได้ เวลานี้กลับเงียบไม่พูดจา ไม่โหวกเหวกโวยวายว่าจะแก้แค้นจางซิ่วเอ๋อแล้ว
แม่เฒ่าจางแกล้งทำสีหน้าเย็นชาใส่จางอวี่หมิน “เจ้านี่ ถึงจะอายุไล่เลี่ยกับซิ่วเอ๋อ แต่เจ้าก็เป็นอาเล็กของนางนะ เจ้าเป็นผู้ใหญ่ยอมนางหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร?”
จางอวี่หมินก้มหน้าเตะก้อนหินเล็ก ๆ ใกล้เท้าก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะท่านแม่ เมื่อครู่นี้ข้าไม่ดีเอง ข้าควรจะยอมนางหน่อย”
แม่เฒ่าจางแสดงจุดยืนเต็มที่ จะให้คนอื่นคิดว่าจางอวี่หมินรังแกจางซิ่วเอ๋อไม่ได้ ถ้าเส
