บทที่ 63 ให้ปิ่นเงิน
จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วอดปวดใจไม่ได้ นี่เด็กอายุเท่าไรเอง? กลับโดนทรมานจนอยู่ในสภาพแบบนี้?
นางรีบเอาไก่ย่างที่เก็บไว้มาให้ซานหยา จางซานหยาชินแล้วกับการมาแอบกินอะไรนู่นนี่ที่บ้านจางซิ่วเอ๋อ นางรู้ว่าจะกินอะไรที่บ้านพี่ใหญ่ตัวเองก็ได้ มีแค่อย่างเดียวก็คือก่อนกินข้าวต้องล้างมือ
ตอนกินข้าวก็ต้องมีมารยาท
แต่ไม่ใช่เรื่องยากอะไรสำหรับจางซานหยา เรื่องล้างมือก็ไม่ใช่เรื่องยุ่งอะไร ส่วนเรื่องมารยาทนั้น?
ตอนนางกินข้าวที่บ้านตระกูลจางไม่มีมารยาทไม่ได้หรอก นางคีบกับข้าวเยอะหน่อยหรือกินเร็วหน่อยก็ต้องโดนด่าโดนตี ตอนนี้ที่ได้มากินข้าวบ้านพี่ใหญ่ถือว่าดีมากแล้ว
แถมที่พี่ใหญ่ไม่ให้นางกินเร็วก็เพราะหวังดีกับนาง ได้ยินว่าทำแบบนี้แล้ววันหลังจะได้หาคนแต่งงานได้ง่าย
จริง ๆ แล้วจางซานหยาไม่เข้าใจเรื่องแต่งงานนัก แต่รู้ว่าแค่ตัวเองได้แต่งงานก็จะสามารถออกจากบ้านตระกูลจางได้
ต่อให้ต้องเป็นแม่ม่ายเหมือนพี่ใหญ่ ก็ยังสบายใจกว่าอยู่ที่บ้านตระกูลจาง!
กินข้าวเสร็จจางซิ่วเอ๋อก็ตักน้ำมาให้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ล้างคราบมันที่มือออก หยิบของจำนวนหนึ่งออกมาจากของที่ตัวเองซื้อมาพร้อมกับรอยยิ้ม
จางซานหยากระพริบตา ใบหน้าแห้งคล้ำเต็มไปด้วยความคาดหวัง “พี่ใหญ่ซื้อลูกอมให้ข้าอีกแล้วเหรอเจ้าคะ?”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยยิ้ม ๆ “ครั้งนี้ข้าไม่ได้ซื้อลูกอมให้พวกเจ้าหรอก แต่ซื้อของดีอย่างอื่นมา!”
จางซิ่วเอ๋อเปิดห่อผ้าหยิบปิ่
