บทที่ 62 ซื้อของชุดใหญ่
ว่ากันตามตรงแล้ว นอกจากเถ้าแก่อิ๋งเค่อจวีโง่เง่านั่น ตอนนี้จางซิ่วเอ๋ออยากจะขอบคุณแม่หลินด้วย
ถ้าไม่มีตำลึงตั้งมากมายจากที่แม่หลินชดใช้ให้ ต่อให้นางได้ 3 ตำลึงเงินนี่มาก็ไม่กล้าใช้มือเติบขนาดนี้
จนตอนนี้ที่จางซิ่วเอ๋อหอบหิ้วถุงสัมภาระทั้งถุงเล็กถุงใหญ่ และมีเด็กอีกสองคนที่ช่วยส่งของตามหลังมา นางก็ได้ใช้ไป 5 ตำลึงเงินแล้ว
จางซิ่วเอ๋อถึงกับอุทานอย่างอดไม่ได้ หาเงินยากแต่ใช้เงินง่ายจริง ๆ
ถ้าใช้แบบนี้ อีกไม่กี่วันนางก็คงกลับไปมีฐานะยากจนข้นแค้นเหมือนก่อนแน่
นางจับถุงเงินตัวเอง รู้สึกว่าการได้ใช้เงินมันสบายใจจริง ๆ แต่วันนี้ตัวเองต้องพอได้แล้ว แถมตอนนี้ก็สายแล้ว นางควรต้องกลับเสียที
ทำกับข้าวเองในตอนนี้คงไม่ทัน จางซิ่วเอ๋อจึงซื้อไก่ย่าง 2 ตัวแล้วก็หมั่นโถวจำนวนนึง
กินแต่ซาลาเปาจนเบื่อแล้ว
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อมาถึงหน้าประตูเมือง ก็เห็นเฒ่าหลี่กำลังพิงตัวกับรถลากและสูบบุหรี่
เฒ่าหลี่ไม่มีเงินซื้อบุหรี่แบบกระดาษม้วนหรอก ตอนนี้เขาใช้เป็นแท่งยาสูบทองแดง ซึ่งเริ่มคล้ำจนไม่รู้ว่าใช้มันนานแค่ไหน เป็นแท่งโลหะยาว ๆ มีหลุมตรงบนสุด ใส่เศษบุหรี่ในนั้นได้
จางซิ่วเอ๋อมองเฒ่าหลี่และเอ่ยขึ้น “ท่านปู่หลี่ ตอนนี้ท่านมีงานไหมเจ้าคะ?”
ทันทีที่จางซิ่วเอ๋อพูดจบ เฒ่าหลี่ก็ตอบยิ้ม ๆ “ไม่มี”
จางซิ่วเอ๋อยิ้มหวาน “ถ้าอย่างนั้นท่านปู่ไปส่งข้าที่หมู่บ้านหน่อยสิเจ้าคะ คิดตามราคาปกติที่รับส่งคนแบ
