บส่วนตัวเลย”
อย่างไรเสียจ้างรถใครก็เหมือน ๆ กัน เฒ่าหลี่อยู่ตรงนี้ถ้าไม่จ้างเฒ่าหลี่จะทำให้เขาไม่พอใจได้ วิถีปฏิบัติแบบนี้จางซิ่วเอ๋อพอรู้อยู่
อีกอย่าง ครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อไม่คิดจะหลบ ๆ ซ่อน ๆ ของที่ซื้อมาแล้ว
เชื่อว่าศึกนางที่บ้านแม่หลินทำให้ชื่อเสียงนางโด่งดังไปทั่วเรียบร้อย บวกกับแม่เถาโดนชุนเถาหลอกให้กลัวไปคราวก่อน คนพวกนั้นคงไม่กล้าไปบ้านผีสิงหรอก
นางจะใช้ชีวิตอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไปตลอดไม่ได้
ตอนนี้ใคร ๆ ก็รู้ว่านางได้ตำลึงจากแม่หลิน นางหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไปก็เปล่าประโยชน์ ถ้าคนอื่นคิดว่านางมีตำลึงในมือไม่แน่จะยิ่งโดนหมายตาได้
สู้เอาไปเปลี่ยนเป็นของกินของใช้ ให้คนรู้ไปเลยว่านางละเลงตำลึงไปหมดแล้ว จะได้ไม่ต้องมีใครหมายตา
เฒ่าหลี่ไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ แต่ปากก็บอกไปว่า “คนหมู่บ้านเดียวกัน จะให้หรือไม่ให้เงินก็ได้ทั้งนั้น”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวยิ้ม ๆ “ถ้าข้าไม่ให้เงิน อีกหน่อยคนหมู่บ้านเราขึ้นรถไม่จ่ายเงินกันหมด ปู่ขาดทุนตายพอดี”
เฒ่าหลี่หน้าแดง รู้ว่าที่ตัวเองพูดไม่ถูกกาลเทศะ จึงก้มหน้าคล้องรถลาก
กลับไปตอนเที่ยง ตอนบ่ายจะได้มารับคนที่เมืองอีกรอบ ถึงแม้วันนี้จะไม่ค่อยมีคนนั่งรถ แต่ได้ค่าจ้างจากจางซิ่วเอ๋อก็เป็นเงินไม่น้อยเลย
อีกอย่าง นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว เขาเองจะได้กลับไปกินข้าวที่บ้านได้ด้วย
พอคิดได้แบบนี้เฒ่าหลี่ก็ว่องไวขึ้น
จางซิ่วเอ๋อสั่งให้พวกเด็กยกของขนของขึ้นรถ
ครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อเหมารถคนเด
