ียว เฒ่าหลี่จึงไม่ต้องรอคนอื่น มุ่งหน้าออกจากตัวเมืองไปยังหมู่บ้านชิงสืออย่างฉับไว
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อมาถึงหมู่บ้านเป็นตอนเที่ยงพอดี ตะวันกำลังแขวนตัวสูงบนท้องฟ้า
มีคนไม่น้อยกำลังกลับบ้านกินข้าว บางคนก็กำลังเอาข้าวไปส่งให้ที่ไร่นา กล่าวได้ว่าในหมู่บ้านกำลังคึกคัก
ทุกคนเห็นจางซิ่วเอ๋อนั่งอยู่บนรถเฒ่าหลี่ แล้วยังมีของบนรถไม่น้อย ก็มีสีหน้าแตกต่างกันไป พูดกันไปต่าง ๆ นานา
มีบางคนนึกสมน้ำหน้า “แม่หลินสร้างเรื่องสร้างราวแบบนี้ จางซิ่วเอ๋อเลยรวยขึ้นมาเลย!”
“นั่นน่ะสิ 15 ตำลึงเงินเลยนะ ใช้เป็นค่าสินสอดตอนลูกชายแต่งงานได้เลยนะ!”
บางคนก็พูดแดกดัน “ดูซิว่าพอใช้ตำลึงหมดแล้วนางจะทำอย่างไร!”
คนพวกนี้ไม่รู้ว่าจางซิ่วเอ๋อเอาเงินคืนไป 7 ตำลึงเงิน แต่จางซิ่วเอ๋อก็ไม่คิดจะให้ใครรู้ ตอนนางเอาตำลึงให้สวี่อวิ๋นซาน ตำลึงนั่นก็เป็นของนางแล้ว
นางเอาตำลึงเงินของนางเองให้ไป ไม่ใช่การคืนเสียหน่อย
มันคนละเรื่องกัน จางซิ่วเอ๋อไม่เอามาผสมกันหรอก
จางซิ่วเอ๋อบอกให้เฒ่าหลี่ขับเร็ว ๆ หน่อย ถ้าเจอแม่เฒ่าจางไม่รู้จะเป็นเรื่องอะไรขึ้นมาอีก
ครั้งนี้อาจเป็นเพราะจางซิ่วเอ๋อโชคดี หรือรถลากวิ่งเร็วก็ได้ เฒ่าหลี่จึงมาส่งจางซิ่วเอ๋อถึงข้างบ้านผีสิง แม่เฒ่าจางจึงไม่ได้มาวุ่นวาย
ไม่รู้ว่าแม่เฒ่าจางไม่รู้เรื่องนี้ หรือรู้ตอนที่สายไปแล้ว
อย่างไรเสีย จางซิ่วเอ๋อก็กลับถึงบ้านผีสิงอย่างปลอดภัย
จางซิ่วเอ๋อปลดของลงจากรถแล้วค่อย ๆ ย้ายข
