องเข้าไปในบ้าน นางไม่กล้าทิ้งของไว้นี่แล้วค่อยกลับไปเอา ถึงตอนนั้นที่นางกลับมาเอาของอย่างอื่นอาจจะไม่เหลือเงาแล้วก็ได้!
คนยุคโบราณไม่ได้ใสซื่อแบบที่นางคิดไว้ตอนแรก
เรื่องขโมยของกันกลับเป็นเรื่องปกติมาก ด้วยการบีบคั้นจากการเอาตัวรอด ดูจากนิสัยแม่เฒ่าจางก็รู้ ไอ้เรื่องที่ลืมของไว้ก็ไม่หาย ตอนกลางคืนก็ไม่ต้องปิดบ้านเป็นเรื่องหลอกลวงทั้งหมด
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อกลับถึงบ้าน ก็เห็นชุนเถานั่งตากแดดอยู่ในลานบ้าน
ยัยนี่หวาดกลัวจางซิ่วเอ๋อนัก ตอนจางซิ่วเอ๋อออกไปก็ขู่ชุนเถาไว้ว่าให้ชุนเถาอยู่นิ่ง ๆ ห้ามทำอะไรทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นเหนื่อยจนป่วยมานางต้องเสียตำลึงรักษาให้นางอีก
จางชุนเถาจะกล้าให้พี่ใหญ่ตัวเองใช้เงินได้อย่างไรกัน ดังนั้นถึงจะเริ่มหิวแล้ว ตอนนี้ก็ยังอดทนไว้ ไม่กล้าทำงานหนักอะไร
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าเวลาบาดเจ็บถึงเอ็นถึงกระดูกต้องพักผ่อนสักร้อยวัน ถึงแม้จางชุนเถาอาจจะไม่จำเป็นต้องพักผ่อนนานขนาดนั้น แต่ช่วงนี้นางไม่ยอมให้จางชุนเถาทำงานแน่
ฝึมือการรักษาของท่านหมอเมิ่งใช้ได้ก็จริง แต่ในยุคโบราณก็แค่ดูอาการภายนอกโดยผิวเผิน ไม่มีเครื่องมือวินิจฉัยที่ทันสมัย ใครจะรู้ว่าชุนเถาบาดเจ็บอะไรที่ภายในหรือเปล่า? เพื่อความปลอดภัยไว้ก่อน จึงต้องดูแลไว้ก่อนจะดีกว่า
ไม่อย่างนั้นถ้ามีอาการอะไรเรื้อรัง จางซิ่วเอ๋อจะมานึกเสียใจก็ทำไม่ทันแล้ว
พอเห็นจางซิ่วเอ๋อกลับมา จางชุนเถาก็มีสีหน้าตื่นเต้นดีใจ “พี่ กลับมา
