แล้วเหรอ?”
จางซิ่วเอ๋อขนของเข้าบ้านทีละชิ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่รีบจัดให้เป็นระเบียบ อย่างไรเสียถึงบ้านแล้วก็ไม่หายหรอก
จางชุนเถามีใจอยากช่วย แต่กลับโดนนางถลึงตาใส่จนกลับไปนั่งที่เดิม
จางซิ่วเอ๋อยื่นห่อกระดาษในมือให้ไป “ด้านในนี้มีไก่ย่างกับหมั่นโถว ยังร้อน ๆ อยู่เลย ไก่ย่างนี่เรากินตัวหนึ่ง เก็บไว้ให้แม่กับซานหยาตัวหนึ่ง”
“ได้เลย” จางชุนเถามองไก่ย่างด้วยความปิติ
ทุกครั้งที่พี่ใหญ่เข้าเมือง ก็จะกลับมาพร้อมเรื่องน่าดีใจทุกครั้ง
จางซิ่วเอ๋อบอกจางซานหยาไว้แล้วว่าวันนี้ตัวเองเดินทางเข้าเมือง ให้นางมากินข้าวช้าหน่อย
เวลานี้ซานหยาจึงยังไม่มา
จางซิ่วเอ๋อหิวโซแล้ว รอซานหยาไม่ไหว จึงล้างมือแล้วนั่งกินเลย
ตอนที่กินไปได้ครึ่งนึง จางซานหยาก็มาถึง ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางอาบแสงแดดอันแรงกล้าของฤดูร้อนจนดำคล้ำ มีรอยผิวแตกบนใบหน้าด้วย
……………………………………………
