รบกวนท่านแล้ว” จางซิ่วเอ๋อพูดจบ ไม่รอให้เถ้าแก่ตีสนิทอีกก็หายวับไป
เถ้าแก่ได้แต่ตะโกนใส่แผ่นหลังของจางซิ่วเอ๋อ “แม่นางเถาฮวา ถ้าเจ้ามีอาหารป่าอะไรอีกมาขายที่อิ๋งเค่อจวีได้เลยนะ รับรองว่าข้าให้ราคาที่เป็นธรรมแน่!”
จางซิ่วเอ๋อรับคำจากที่ไกล ๆ “ได้” แล้วก็หายไปไม่เหลือแม้เงา
ผ่านไปสักพัก จางซิ่วเอ๋อได้ออกมาจากตรอกเล็ก ๆ ตรอกหนึ่ง นางมองซ้ายมองขวาด้วยสีหน้าประหลาด และพึมพำกับตัวเอง “หรือว่าเถ้าแก่อิ๋งเค่อจวีเป็นคนใจกว้าง ครั้งนี้อยากมาซื้อปลากับเราจริง ๆ ไม่ได้จะมาคิดแก้แค้นอะไร”
ไม่อย่างนั้นคงไม่ปล่อยให้นางรอดมาง่าย ๆ และยังไม่ส่งคนมาตามตัวเองอีก
ถ้าเถ้าแก่อิ๋งเค่อจวีจะตามหาตัวเองก็เป็นเรื่องที่ง่ายมาก
จางซิ่วเอ๋อคิดไม่ตกว่าทำไมเถ้าแก่ถึงทำแบบนี้ อย่างไรไปซื้อปลาที่ไหนมาก็เหมือนกันหมด ทำไมเขาต้องมาตีสนิทหญิงชาวบ้านอย่างตัวนางด้วย
ตอนนางไปอิ๋งเค่อจวีครั้งแรก ท่าทางคนในอิ๋งเค่อจวีดูถูกคนฐานะแบบตัวเองชัด ๆ ทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนท่าทางไปอย่างน่าประหลาดแบบนี้ล่ะ
ว่ากันว่าอะไรที่ผิดปกติมักมีบางสิ่งบางอย่างซ่อนเร้นอยู่
ถึงแม้จางซิ่วเอ๋อจะคิดไม่ออกว่ามีลับลมคมในอะไร แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับคนของอิ๋งเค่อจวีเด็ดขาด
จางซิ่วเอ๋อจับตรงอกเสื้อแล้วยิ้ม นางคิดอย่างสำราญใจ ไม่ว่าอย่างไร ตำลึงนี่ก็มาอยู่ในมือตัวเองแล้วจริง ๆ
แต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถทำการซื้อขายระยะยาวกับอิ๋งเค่อจวีได้
