ไม่?” เถ้าแก่ชะโงกมองตะกร้าสานของจางซิ่วเอ๋อ
แต่ตะกร้าสานของจางซิ่วเอ๋อมีฝาครอบไว้ เขาไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
จางซิ่วเอ๋อมองคนที่สัญจรไปมาบนถนน นึกอยู่ว่าเถ้าแก่น่าจะไม่ทำอะไร จึงเกิดความคิดอย่างอื่น
นางเอ่ยขึ้น “ปลาน่ะ วันนี้ข้าไม่มีหรอก แต่ข้ายังมีของหายากอย่างอื่น ไม่รู้ว่าท่านอยากได้หรือไม่?”
เถ้าแก่รีบถาม “ไม่ทราบว่าเป็นอาหารป่าแบบไหนหรือ?”
เขาเองก็ดูออกว่าคุณชายฉินไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ปลาเลย ปลาอยู่ในน้ำทั้งนั้น จะไปมีรสชาติแตกต่างกันได้อย่างไร
เขาพุ่งเป้าไปที่แม่นางเถาฮวาชัด ๆ
ถ้ามีอาหารป่าอย่างอื่น ก็เชิญคุณชายฉินมาทานข้าวที่โรงเตี๊ยมได้เหมือนกัน ขอแค่คุณชายฉินมา เขาก็จะมีตำลึงเงินมากมาย!
เวลานี้จะไม่ให้เขาผูกมิตรกับจางซิ่วเอ๋อได้อย่างไร ตอนนี้เขามองจางซิ่วเอ๋อเป็นตำลึงเงินสีขาว ๆ ไปแล้ว
เถ้าแก่ของอิ๋งเค่อจวีจะผูกใจเจ็บกับใครก็ได้ มีเพียงตำลึงเงินที่เขาจะไม่ผูกใจเจ็บ
เพราะฉะนั้นต่อให้เมื่อก่อนจางซิ่วเอ๋อเคยล่วงเกินเขา แต่พอนึกถึงตำลึงที่จางซิ่วเอ๋อจะนำพามาให้ เถ้าแก่จะคิดมากเรื่องเมื่อก่อนไปทำไมกัน
จางซิ่วเอ๋อไม่ค่อยชินนักกับท่าทีเอาอกเอาใจจนเกินไปของเถ้าแก่ นางรู้สึกว่าเถ้าแก่นี่ต้องมีแผนอะไรแน่ ๆ
นางไม่มีทางรับค่ามัดจำไว้แน่นอน เพราะนางไม่อยากมาขายปลาที่นี่เลยสักนิด ใครจะรู้ว่าถึงตอนนั้นตัวเองเป็นแกะที่วิ่งเข้าปากเสือหรือไม่
ก็ได้ นางยอมรับว่าตอนนี้ตัวเองเริ่มเป็นโรคระแวงว่าจะโ
