ดนทำร้าย แต่การระวังตัวนั้นจะขาดไม่ได้!
แต่….
มีประกายวิบวับอยู่ในสายตาจางซิ่วเอ๋อ ถ้าได้ทำการซื้อขายแบบครั้งเดียวจบนางก็พร้อมอยู่
ถ้าโขกสับเงินจากเจ้าโง่นี่ก้อนใหญ่ได้ยิ่งดี!
พอคิดแบบนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ปลดตะกร้าสานตัวเองลงมา
“แม่นางเถาฮวา เราไปคุยกันที่โรงเตี๊ยมดีไหม?” เถ้าแก่คิดว่าคุยกันที่ถนนดูไม่ค่อยให้เกียรติแม่นางเถาฮวาเท่าไหร่
ไม่ว่าคุณชายฉินอยากจะทำอะไรกับแม่นางเถาฮวาคนนี้ เขาก็ต้องทำตามคำสั่งของคุณชายฉิน
ต่อให้คุณชายฉินเข้าใกล้เถาฮวาเพื่อแก้แค้น เวลานี้เขาก็ได้แต่ทำตามสิ่งที่เขาสั่งเท่านั้น
ถ้าคุณชายฉินรู้เข้าว่าตัวเขาไม่ยอมทำตามที่สั่ง คงไม่ใช่เรื่องดีแน่
ยิ่งเถ้าแก่เอาอกเอาใจ จางซิ่วเอ๋อก็ยิ่งนึกระแวง จะยอมเข้าไปข้างในกับเถ้าแก่ได้อย่างไรกัน?
จางซิ่วเอ๋อจึงชี้ดวงอาทิตย์บนฟ้าและกุเหตุผลขึ้นมามั่ว ๆ “ร้านท่านมืดเกินไป ข้าอยากตากแดดหน่อย!”
“ข้าว่าที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว! ถ้าท่านไม่อยากตากแดดที่นี่ งั้นข้าไม่ขายแล้ว!” จางซิ่วเอ๋อเบ้ปากเจรจากับเสือเพื่อขอหนังเสือ นางไม่อยากทำให้ตัวเองต้องไปอยู่ในถ้ำเสือหรอกเถ้าแก่กลัวจางซิ่วเอ๋อเปลี่ยนใจ รีบเอ่ย “ได้ แม่นางว่าอย่างไรข้าก็ว่าตาม ไม่ทราบว่าคราวนี้เป็นอาหารป่าแบบไหนหรือ?”จางซิ่วเอ๋อหยิบห่อกระดาษออกมาหนึ่งห่อ และเอ่ยยิ้ม ๆ “ครั้งนี้ไม่ใช่อาหารป่าอะไรหรอก แต่เป็นผงเครื่องเทศผสมสูตรลับเฉพาะ”เถ้าแก่ได้กลิ่นประหลาดโชยออกมาทั้งที่มีกระดาษปิด
