บทที่ 59 ปะทะคารม
แม่หลินสบถก่นด่า “นังแพศยาจางซิ่วเอ๋อที่ใครก็ขึ้นขี่ได้อย่าหวังว่าจะได้แต่งเข้าบ้านข้า! พวกเจ้าใครอยากได้ก็เอาไปเลย!”
ทันใดนั้นแม่เฒ่าหลิวก็เดือดขึ้นมา “ไอหยา เจ้านี่มันเป็นคนชั่วช้านัก! ถึงแม้จางซิ่วเอ๋อจะเป็นแม่ม่ายแล้วมีดวงกินสามีจริง แต่ข้าดูแล้วนางก็เป็นเด็กสาวบริสุทธิ์ ถ้าจะพูดก็พูดเรื่องอวิ๋นซานบ้านเจ้าเถอะ มันเป็นความรักข้างเดียวของอวิ๋นซานบ้านเจ้าไม่ใช่รึ?? ทำไมเจ้าถึงยังใส่ร้ายให้ฝ่ายหญิงเขาเสียชื่อเสียงล่ะ?”
แม่เฒ่าหลิวไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับจางซิ่วเอ๋อ ที่พูดเรื่องพวกนี้ในตอนนี้ก็เพื่อโจมตีแม่หลิน
ประเด็นสำคัญของประโยคนี้อยู่ที่ท่อนหลัง ความรักฝ่ายเดียวของอวิ๋นซานอะไรกัน จะหมายความว่าสวี่อวิ๋นซานเป็นคนดั้นด้นจะอยู่กับนางให้ได้ แต่นางไม่ได้ชอบสวี่อวิ๋นซานงั้นหรือ?
มันทำให้แม่หลินเดือดจัดไม่น้อย!
แม่หลินกัดฟันกรอด “จางซิ่วเอ๋อน่ะอยากจะเข้าบ้านข้า แต่ถ้าข้าไม่เห็นด้วยนางก็อย่าหวัง! ข้าน่ะเห็นจางซิ่วเอ๋อเดินออกมาจากบ้านบัณฑิตจ้าวด้วยนะ!”
“พวกเจ้าว่านางที่เป็นแม่ม่ายจะไปทำอะไรที่บ้านบัณฑิตจ้าวกันล่ะ? เมื่อวานที่จ้าวเอ้อร์หลางพูดเข้าข้างจางซิ่วเอ๋อ ต้องเป็นเพราะว่าบัณฑิตจ้าวกับจางซิ่วเอ๋อมีลับลมคมในกันแน่ ๆ จ้าวเอ้อร์หลางถึงจำเป็นต้องพูดแบบนั้น หรือพวกเจ้าคิดว่าข้าจะผลักนังโง่จางชุนเถาลงจากเขาได้จริง ๆ?” แม่หลินถลึงตา พูดอย่างกับเป็นเรื่องจริง
นางต้องเสี
