บทที่ 57 ตระกูลจ้าวอันยากจนข้นแค้น
ใบหน้าเล็กของจ้าวเอ้อร์หลางเปื้อนดินจนดูสกปรกมอมแมมไม่น้อย
แต่สายตาคู่นั้นช่างแข็งแกร่งและเปี่ยมด้วยจิตวิญญาณเป็นพิเศษ เทียบกับเด็ก ๆ ในหมู่บ้านที่เอาแต่เล่นซนไปวัน ๆ แล้วก็สามารถแยกพวกเขาออกจากกันได้ผ่านการมองครู่หนึ่ง
จางซิ่วเอ๋อมองเด็กคนนี้ในทางที่ค่อนข้างดี เมื่อวันนี้มาเห็นเด็กคนนี้ขยันขันแข็งแบบนี้ก็ยิ่งชอบและนึกเอ็นดูมากขึ้นจ้าวเอ้อร์หลางก็มองจางซิ่วเอ๋ออย่างพินิจพิเคราะห์ สุดท้ายก็ถามเสียงเบา “พี่ซิ่วเอ๋อ ท่าน…..”จ้าวเอ้อร์หลางไม่ค่อยมั่นใจเท่าใดนัก ด้วยไม่รู้ว่าจางซิ่วเอ๋อตั้งใจมาบ้านตนหรือไม่ ตั้งแต่ที่บิดาป่วย ก็ไม่มีใครมาเยี่ยมเยียนที่บ้านของเขาแล้ว เพราะกลัวว่าจะติดโรคแต่จ้าวเอ้อร์หลางอยากจะบอกว่าโรคที่บิดาเป็นอยู่นี้ติดต่อสู่ผู้อื่นไม่ได้ เรื่องนี้ท่านหมอเมิ่งเป็นคนพูดกับปากเอง หากร้ายแรงขนาดนั้นในหมู่บ้านนี้ต้องมีคนเป็นโรคปอดกี่คนกันเล่า?จางซิ่วเอ๋อรีบคลี่ยิ้ม “พวกเราสองบ้านตอนนี้ก็ถือว่าเป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว ข้ามาดูที่บ้านเจ้าหน่อย ไม่รู้ว่ารบกวนหรือไม่?”จ้าวเอ้อร์หลางมีดวงตาเป็นประกาย รีบเปิดประตูใหญ่และเอ่ยขึ้น “ไม่รบกวน ๆ พี่ซิ่วเอ๋อรีบเข้ามาเร็ว”จ้าวเอ้อร์หลางวางงานในมือตนลงอย่างตื่นเต้น และเรียกจางซิ่วเอ๋อเข้าบ้านคนในบ้านได้ยินเสียงจากด้านนอกก็ไออย่างรุนแรงและถามเสียงแผ่ว “เอ้อร์หลาง เจ้ากลับมาแล้วเหรอ?”จ้าวเอ้อร์หลางพูดกับคนใ
