นบ้านเสียงใส “พี่ซิ่วเอ๋อมาเยี่ยมที่บ้านเราขอรับ”จางซิ่วเอ๋อเม้มปากยิ้ม เดินตามเอ้อร์หลางเข้าไปในบ้านบ้านของตระกูลจ้าวดูซอมซ่อมาก แต่ได้รับการปัดกวาดเช็ดถูอย่างสะอาดสะอ้านจนจางซิ่วเอ๋อนึกอุทานในใจ เด็กบ้านจนล้วนรู้เรื่องรู้ราวไวจริง ๆ ด้วยไม่ว่าจะเป็นพวกนางสามพี่น้อง หรือว่าจะเป็นจ้าวเอ้อร์หลางคนนี้ ล้วนเป็นเด็กที่ผ่านความลำบากมาจนชินในห้องมีเตียงกระดานไม้เตียงหนึ่ง มีชายหนุ่มอายุราว ๆ 28-29 ปีนอนตะแคงอยู่บนนั้น ใบหน้าของเขาซีดเผือดมีท่าทางอ่อนแรงเพราะอาการป่วย คนทั้งคนดูโรยราอย่างยิ่งนี่คงจะเป็นบัณฑิตจ้าว บิดาของจ้าวเอ้อร์หลางคนโบราณแต่งงานเร็ว คนอายุ 28-29 ปีมีลูกอายุ 8-9 ขวบล้วนเป็นเรื่องปกติสามัญจางซิ่วเอ๋อหยิบของที่ตัวเองทำออกมา พลางเอ่ยขึ้น “ข้าเพิ่งจะย้ายมาอยู่ในป่าด้านโน้น นี่ก็เพิ่งได้ว่างจึงมาเยี่ยมเยียนหน่อย หวังว่าเอ้อร์หลางกับท่านอาจะไม่รังเกียจนะเจ้าคะ”จางซิ่วเอ๋อไม่อยากจะเรียกบัณฑิตจ้าวว่าท่านอาเลยสักนิด ถึงอย่างไรอายุจริง ๆ ของเด็กก็น้อยกว่าบัณฑิตจ้าวนิดเดียว แต่ในเมื่อจ้าวเอ้อร์หลางเรียกนางว่าพี่ นางก็ทำอะไรไม่ได้สีหน้าของบัณฑิตจ้าวแดงนิดหน่อย ความซีดขาวบนใบหน้าลดลงเล็กน้อย เขาพูดด้วยความตื้นตัน “เจ้าทำอะไรน่ะ? เจ้าอยากจะมาเยี่ยมเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เจ้าเอาของมามากขนาดนี้ ข้า….”“โอ๊ย ท่านอาจ้าว อย่าปฏิเสธเลยเจ้าค่ะ เราเป็นเพื่อนบ้านกันนะ แค่ของกินนิด ๆ หน่อย ๆ ก็อย่าเ
