สีหน้าจางชุนเถาเย็นเยียบลง “พี่! นี่พี่พูดอะไรน่ะ? ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่พี่เป็นคนไปเอาเงินนี่มา ชีวิตของข้าพี่ก็เป็นคนช่วยไว้ ถ้าต้องแบ่งแยกกันชัดเจนขนาดนี้ งั้นที่ข้ากินของพี่ใช้ของพี่ตั้งแต่ที่มาอยู่บ้านผีสิงล่ะ คงจะมากจนคืนไม่หมดแล้ว…..”
“เราเป็นครอบครัวเดียวกัน พี่ทำแบบนี้ก็เหมือนจะห่างเหินกับข้า” จางชุนเถาพูดจบก็หันหลังอย่างโกรธเคือง ไม่คิดจะสนใจจางซิ่วเอ๋ออีก
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาอย่างตกตะลึง นางคิดไม่ถึงว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้
นางอยากเอาตำลึงให้ชุนเถาก็เพราะอยากให้ชุนเถามีตำลึงติดตัว จะให้นางกุมทุกอย่างในบ้านเลยคงไม่เหมาะสม
นางรู้ว่าตัวเองเกลี้ยกล่อมจางชุนเถาไม่ได้แล้ว และอุ่นใจกับความเชื่อใจที่จางชุนเถามีให้ นางหยิบออกมา 2 ตำลึงเงินยัดใส่ใต้หมอนจางชุนเถา
ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม “งั้นพี่เก็บตำลึงพวกนี้ไว้นะ 2 ตำลึงเงินนี่เจ้าเก็บไว้เป็นค่าขนม เจ้าอยากซื้ออะไรก็ซื้อได้เลย….ต่อให้เจ้าไม่อยากใช้เอง เอาไว้ซื้อของให้ซานหยาก็ได้”
จางซิ่วเอ๋อพูดจบก็ดับไฟและคลานขึ้นเตียงไปนอน
ตอนนั้นจางชุนเถาได้ลืมตาโพลง นัยน์ตาเปล่งประกายเปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง
ชีวิตนางในตอนนี้เพียงพอสุด ๆ แล้ว
หลังจากที่มาอยู่บ้านผีสิง ไม่ต้องพูดเรื่องที่ไม่ต้องตื่นเช้ามาทำงานจนดึก เอาแค่เรื่องกินก็ดีกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก ๆ แล้ว และไม่ต้องกลัวว่าจะโดนด่าเพราะทำผิดเพียงเล็กน้อย
มีพี่สาวแบบนี้นางรู้สึกเพียงพอมาก ๆ
