วันต่อมาก็ได้มาถึง
จางซิ่วเอ๋อตื่นแต่เช้า ดึงแหครอบที่ลงไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมา ครั้งนี้ได้ปลามาไม่มากไม่น้อย มีปลาขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กอยู่ 8 ตัว
จางซิ่วเอ๋อผิดหวังนิดหน่อย แต่พริบตาเดียวก็มีรอยยิ้มบนใบหน้า นี่นางเลี้ยงตัวเองจนพุงกางจริง ๆ ปลา 8 ตัวไม่น้อยแล้วนะ
ในความทรงจำของจางซิ่วเอ๋อเจ้าของร่างนั้น นางไม่เคยกินปลามาก่อนเลย
ต่อให้มี จางซิ่วเอ๋อก็ได้กินแค่น้ำแกงที่ไม่มีใครกิน ส่วนเนื้อปลานั้นไม่ต้องหวังเลย
ที่ตอนนี้พวกนางสองพี่น้องได้กินเนื้อปลาคำโตก็เป็นชีวิตที่เทียบเท่าเทพเซียนแล้ว
ถึงแม้ชีวิตในตอนนี้ถ้าเทียบกับชีวิตในยุคปัจจุบันจะต่างกันมากเกินไป แต่นางเชื่อว่าขอแค่ตัวนางเองมีความพยายาม ชีวิตก็จะดีขึ้นเรื่อย ๆ
จางซิ่วเอ๋อทำใจได้แล้วอารมณ์ก็ดีขึ้นตาม
นางหิ้วปลากลับมา อุ่นข้าวต้มในหม้อ แล้วเลือกที่ตัวใหญ่หน่อยออกมา 2 ตัวและออกจากป่า
จางซิ่วเอ๋อตรงดิ่งไปที่บ้านของจ้าวเอ้อร์หลาง เมื่อคืนนี้เด็กอย่างจ้าวเอ้อร์หลางได้ยืนหยัดเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้นาง จางซิ่วเอ๋อจึงจดจำบุญคุณนี้ไว้ วันนี้ตั้งใจจะมาคืนให้
จางซิ่วเอ๋อยืนอยู่นอกกำแพงรั้วบ้านของจ้าวเอ้อร์หลาง มองสอดส่องเข้าไปด้านใน
ตอนนี้จ้าวเอ้อร์หลางกำลังผ่าฟืนอยู่ในลานบ้าน เขายังเด็กแรงก็น้อย ตอนผ่าฝืนจึงลำบากอยู่นิดหน่อย และท่าทางเหมือนจะกินไม่อิ่ม คนทั้งคนดูโอนเอนไปทั้งร่าง
