จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจ คิดไปคิดมาก็หิ้วปลา 2 ตัวกลับบ้าน
นางลืมนึกไปว่าด้วยสถานการณ์บ้านตระกูลจ้าวแล้ว ต่อให้นางเอาปลาไปให้ ทางตระกูลจ้าวก็คงกินแบบดี ๆ ไม่ได้ บ้านพวกเขาคงจะไม่ค่อยมีเครื่องปรุงอย่างน้ำมัน เกลือ และไม่มีเครื่องปรุงอย่างอื่นที่ลดความคาว อย่างนั้นต้องไม่อร่อยแน่ ๆ
หลังจากที่กลับบ้านมาแล้ว จางซิ่วเอ๋อจึงตักข้าวต้มที่อุ่นได้ที่แล้วออกมา ตัวนางเองกับชุนเถากินไปสองถ้วย ที่เหลือเก็บไว้รอซานหยามากิน
นางจัดการปลาพวกนั้นอย่างช่ำชอง ก่อนจะตักแป้งข้าวโพดและแป้งขาว นำมาผสมกันเตรียมทำหมั่นโถว
แป้งที่บ้านมีไม่มากนัก ตอนนี้ก็ได้แต่กิน ๆ ไปก่อน
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อถือว่าพอมีตำลึงเงินอยู่บ้าง จึงนึกในใจว่าครั้งหน้าที่เข้าเมืองจะต้องซื้อแป้งกลับมาเพิ่ม
เห็นที่บ้านไม่มีเสบียงเพียงพอแล้ว นางรู้สึกไม่สบายใจเท่าไรนัก
พอจัดการของพวกนี้เสร็จ จางซิ่วเอ๋อก็เริ่มวุ่นวายอยู่กับชุดเครื่องเทศของตัวเอง
นางผสมผงเครื่องเทศต่าง ๆ เข้าด้วยกันตามอัตราส่วนที่ตั้งไว้ และบรรจุผงเครื่องเทศลงในถุงผ้า
พอเห็นผลลัพธ์ความขยันของตัวเองในหลายวันมานี้ นางก็คลี่ยิ้มสบายใจ
ในมุมมองของจางซิ่วเอ๋อแล้ว การขึ้นเขาจับปลานั้นเหมือนเป็นเรื่องตามมีตามเกิด ไม่มั่นคงยืนยาว
เครื่องเทศพวกนี้ต่างหากคือความหวังในอนาคต
นางเช็ดเหงื่อ เมื่อมองท้องฟ้าก็เห็นว่าใกล้เที่ยงแล้ว จึงรีบเอาปลาใส่กระทะ และนึ่งหมั่นโถว
