บทที่ 55 สิบห้าตำลึงเงิน
“ข้าไม่เห็นด้วย! ชุนเถามีแผลติดตัวอยู่แล้ว ต่อให้ตอนนี้ทนพิษบาดแผลไม่ไหวก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเราขนาดนั้น 15 ตำลึงเงินนี่ข้าไม่ให้หรอกนะ!” แม่หลินแย้งในทันที
จางซิ่วเอ๋อมองแม่หลินด้วยสายตาเย็นชา “ท่านไม่ให้ก็ได้ งั้นเราก็ไปคุกกันเลยเป็นไง! ดูสิว่าถึงตอนนั้นคนของทางการจะว่าอย่างไร! ถ้าทางการบอกว่าพวกท่านไม่ผิด งั้นข้าจางซิ่วเอ๋อก็จะยอมรับ แต่ถ้าทางการตัดสินว่าพวกท่านคือคนร้าย ถึงตอนนั้นพวกท่านจะโดนจับเข้าคุกหรือโดนเนรเทศก็ไม่ใช่อะไรที่ข้าตัดสินได้แล้ว…..”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็เสริมอีกด้วยน้ำเสียงอึมครึม “ท่านคิดให้ดีนะ ถ้าเรื่องถึงขนาดนั้นแล้วจริง ๆ ไม่มียาเสียใจทีหลังให้กินหรอกนะ……”
ตอนนี้ผู้ใหญ่บ้านก็มองแม่หลินอย่างไม่พอใจ นี่เขายอมบากหน้าประหยัดให้นางไป 5 ตำลึงเงินแล้วนะ ใครจะรู้ว่าแม่หลินกลับได้คืบจะเอาศอก
ผู้ใหญ่บ้านซ่งรู้สึกว่าแม่หลินผู้นี้ยิ่งมองยิ่งขัดหูขัดตา
“เมิ่งหลิน เจ้าจะไม่พูดอะไรหน่อยเลยเหรอ?” ผู้ใหญ่บ้านซ่งทอดสายตาไปที่สวี่เมิ่งหลิน
สวี่เมิ่งหลินรีบเดินเข้ามา หน้าแดงเล็กน้อย เดิมเขาเป็นคนซื่ออยู่แล้ว ครั้นตอนนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขารู้สึกว่าเสียหน้าสุด ๆ
เขาเหลือบมองแม่หลิน พูดขึ้นอย่างลังเล “ทำตามที่ท่านผู้ใหญ่บ้านบอกแล้วกัน”
แม่หลินได้ยินก็ถลึงตาใส่สวี่เมิ่งหลิน
“ได้ ในเมื่อผู้นำครอบครัวพูดเช่นนี้แล้ว งั้นเรื่องนี้ก็เป็นไปตามนี้” ผ
