่ว ๆ
พอจะดูออกว่าบ้านของจ้าวเอ้อร์หลางไม่อยากเสียค่าน้ำมันตะเกียง
ตอนนี้ก็ดึกแล้ว นางเองก็เป็นผู้หญิงไม่สะดวกจะเข้าไปในบ้านของจ้าวเอ้อร์หลาง จึงคิดว่าพรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยมแล้วขอบคุณด้วยตัวเอง
ตอนจางซิ่วเอ๋อกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นชุนเถากระเสือกกระสนจะลุกขึ้นจากเตียง
จางซิ่วเอ๋อร้อนใจทันที “ชุนเถา นี่เจ้าจะทำอะไร?”
จางชุนเถาเห็นจางซิ่วเอ๋อก็มีสีหน้าสบายใจขึ้น “พี่ ข้าตกใจแทบตาย นึกว่าพี่ไม่อยู่เสียอีก…..”
จางซิ่วเอ๋อพยุงจางชุนเถานอนในท่าที่สบายที่สุด หยิบ 8 ตำลึงเงินออกจากอกเสื้อตัวเองพลางยิ้มกว้าง แล้วยื่นให้จางชุนเถา
จางชุนเถามองตำลึงเงินอย่างดีอกดีใจ “พี่….ไปเอาตำลึงเงินนี่มาจากไหน?”จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถายิ้ม ๆ และเอ่ยตอบ “แม่หลินกับหลีฮวารังแกเจ้า ข้าย่อมไม่ให้พวกนางได้อยู่สบาย ตำลึงเงินนี่ก็เอามาจากพวกนางนี่แหละ”………………………………………………
จางชุนเถามองตำลึงเงินอย่างดีอกดีใจ “พี่….ไปเอาตำลึงเงินนี่มาจากไหน?”
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถายิ้ม ๆ และเอ่ยตอบ “แม่หลินกับหลีฮวารังแกเจ้า ข้าย่อมไม่ให้พวกนางได้อยู่สบาย ตำลึงเงินนี่ก็เอามาจากพวกนางนี่แหละ”
………………………………………………
