ิ่วเอ๋อก็มองสวี่อวิ๋นซานและเอ่ยขึ้น “เมื่อก่อนท่านทำดีกับข้าไว้มาก แล้วยังเอายารักษาแผลให้ข้าอีก 7 ตำลึงเงินนี้ให้ท่าน ถือว่าคืนให้”
เดิมทีจางซิ่วเอ๋อก็ตั้งใจจะคืนตำลึงเงินให้สวี่อวิ๋นซานอยู่แล้ว แต่แค่ไม่มีโอกาสเท่านั้น
นอกจาก 2 ตำลึงเงินค่ายารักษาแผล สวี่อวิ๋นซานก็ดีกับนางมาตลอด แล้วยังเอาของกินมาให้พวกนางสามพี่น้องบ่อย ๆ
จึงชดเชยให้เขาอีก 5 ตำลึงเงิน
ตำลึงเงินที่ให้อาจจะดูมากเกินไป แต่จางซิ่วเอ๋ออยากให้เรื่องนี้จบอย่างสิ้นเชิง
ส่วนความรักที่สวี่อวิ๋นซานต้องการ นางมอบให้เขาไม่ไหว และไม่มีทางให้เขาหรอก
สวี่อวิ๋นซานมองตำลึงเงินในมือจางซิ่วเอ๋ออย่างตกตะลึง และเอ่ยขึ้น “ซิ่วเอ๋อ นี่เจ้าทำอะไรน่ะ?”
จางซิ่วเอ๋อบอก “พี่สวี่ ท่านเก็บตำลึงพวกนี้ไว้เถอะ ไม่ให้แม่ท่านรู้จะดีที่สุด ข้าไปล่ะ”
นางไม่อยากให้แม่หลินคิดว่านางยังอยากแต่งเข้าตระกูลสวี่อยู่ ถึงได้คืนตำลึงเงินให้สวี่อวิ๋นซานเพื่อเอาใจ
สวี่อวิ๋นซานยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่จางซิ่วเอ๋อก็จากไปโดยไม่หันหลังกลับ
สวี่อวิ๋นซานอยากจะไล่ตามไป แต่ในใจกลับรู้สึกหมดแรง เหมือนเขาจะเริ่มรู้สึกได้ในใจแล้วว่า
ซิ่วเอ๋อตอนนี้ไม่เหมือนกับซิ่วเอ๋อเมื่อก่อนแล้ว นางจะไม่ยิ้มขวยเขินให้เขา และไม่ต้องการการปกป้องจากเขาแล้ว
จางซิ่วเอ๋อเดินมาถึงบ้านที่อยู่ข้างในสุดแล้วก็มองเข้าไปด้านใน
นี่คือบ้านของจ้าวเอ้อร์หลาง ภายในบ้านมืดสนิท มีเพียงเสียงคนคุยกันดังออกมาแว
