ก้ปัญหาได้แล้ว ก็สลายตัวกันเถอะ” ผู้ใหญ่บ้านเองก็ไม่ได้อยากออกมามีเรื่องให้เหนื่อยในตอนกลางคืน เขาจึงเอ่ยขึ้น
จางซิ่วเอ๋อมองซานหยาแล้วบอกเสียงอ่อนโยน “ซานหยา เจ้ารีบกลับไปเถอะ พรุ่งนี้ออกมาเช้าหน่อย”
พรุ่งนี้เช้านางจะทำกับข้าวให้หลากหลายมากขึ้น
ตอนนี้ชุนเถาบาดเจ็บ นางได้ตำลึงมาบวกกับตำลึงของท่านหมอเมิ่ง ตอนนี้นางไม่ขาดตำลึงเงินแล้ว ย่อมต้องทำของที่อร่อยหน่อย
ไม่ใช่ว่านางตะกละ ประเด็นคือสามพี่น้องผอมแห้งเกินไป
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อนาคตอาจจะมีลูกไม่ได้ด้วยซ้ำ
จางซิ่วเอ๋อหยิบตำลึงและเดินกลับ สวี่อวิ๋นซานเห็นก็รีบไล่ตามเข้ามาและเอ่ย “ข้าไปส่งเจ้านะ”
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้พูดอะไร นางต้องการโอกาสในการอยู่กับสวี่อวิ๋นซานจริง ๆ
แม่หลินมองจางซิ่วเอ๋ออย่างนึกแค้นใจ ส่วนหลีฮวามีน้ำตาคลออยู่เต็มเบ้า
“พี่ชาย!” หลีฮวากระทืบเท้าร้องเรียก ท่าทางน้อยใจสุด ๆ
จางซิ่วเอ๋อรอจนเดินพ้นจากสายตาตระกูลสวี่แล้วจึงชะงักฝีเท้าและเอ่ย “ท่านไม่ต้องไปส่งข้าหรอก”
“ 15 ตำลึงนี่เป็นราคาที่แม่ท่านควรจ่าย ข้าไม่รู้สึกผิดที่รับมา….” จางซิ่วเอ๋อมองสวี่อวิ๋นซานแล้วเอ่ย
นางอาจจะเรียกมากไป แต่ถ้าไม่เรียกมากขนาดนี้ก็ไม่มีทางทำให้แม่หลินรู้ว่าการรังแกคนอื่นมีราคาที่ต้องจ่าย และนางก็จะกำเริบเสิบสานขึ้นเรื่อย ๆ
เทียบกับเรื่องหวาดเสียวที่ชุนเถาผจญมา เงิน 15 ตำลึงเงินน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับการเรียกค่าเสียหายจากแม่หลิน!
พูดมาถึงตรงนี้ จางซ
