ที่หลีฮวาพูด ผู้ใหญ่บ้านซ่งก็ฟังอยู่
ถ้ามีคนในหมู่บ้านติดคุก เขาซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านก็เสียหน้าอยู่
ชื่อเสียงของหมู่บ้านก็จะพลอยด่างพร้อยไปด้วย
ผู้ใหญ่บ้านซ่งคิดไปคิดมา สุดท้ายก็มองจางซิ่วเอ๋อและเอ่ยขึ้น “ซิ่วเอ๋อเอ๋ย เจ้าว่าเรื่องนี้พอจะคุยกันได้ไหม ตอนนี้ชุนเถาก็บาดเจ็บไปแล้ว ต่อให้เจ้าส่งตัวพวกนางให้ทางการก็แก้ไขอะไรไม่ได้…..”
จางซิ่วเอ๋อยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดอะไรและรอให้ผู้ใหญ่บ้านซ่งพูดต่อ นางนึกอยู่แล้วว่าผู้ใหญ่บ้านคงไม่ให้ตัวเองส่งใครให้ทางการง่าย ๆ หรอก
แต่เอาเข้าจริง จางซิ่วเอ๋อก็ไม่ได้มีความคิดนี้ตั้งแต่แรก
ในหมู่บ้านนี้ จะทำอะไรต้องไว้หน้ากันหน่อย ถ้านางทำแบบนี้จริง ๆ ไม่ว่าจะกับตัวนางเองหรือกับชุนเถาก็เป็นผลกระทบที่ไม่ดีทั้งนั้น
บวกกับถ้าคนจากทางการมา พวกเขาต้องตรวจสอบอาการชุนเถาแน่ ๆ ถึงแม้ชุนเถาจะสลบไปตอนตกเนินเขา แต่ก็ไม่ได้สาหัสอย่างที่นางพูด ถึงตรงนั้นก็คงทำอะไรแม่หลินไม่ได้
เมื่อครู่ที่นางบอกจะส่งตัวแม่หลินและหลีฮวาไปให้ทางการก็เป็นการขู่พวกนางทั้งสิ้น
แน่นอนว่าถึงไม่ส่งไปทางการ ก็ปล่อยให้พวกนางลอยนวลไม่ได้!
“เจ้าว่าพอจะเปลี่ยนวิธีในการชดใช้ให้ชุนเถาได้ไหม เรื่องนี้เราอย่าให้ถึงทางการเลย เจรจากันในหมู่บ้านนี่แหละ…..” ผู้ใหญ่บ้านซ่งพูดต่อ
แม่หลินได้ยินก็รีบสมทบ “ใช่ ๆๆ ถ้าไปถึงทางการจริง ๆ จะต้องเสียหน้ากันทุกฝ่ายแน่!”
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองแม่หลิน “ใช่ ถึงตอนนั้นเสี
