ยหน้ากันทุกฝ่ายก็จริง แต่ข้าก็ไม่ต้องติดคุก!”
ที่แม่หลินพูดเมื่อครู่นี้มันแสดงให้เห็นว่าพอตัวเองได้เปรียบแล้วยังทำเป็นคิดแทนคนอื่นชัด ๆ
สีหน้าแม่หลินกระอักกระอ่วนขึ้นมา นึกแค้นจางซิ่วเอ๋อที่ไม่ไว้หน้าตัวเอง
จางซิ่วเอ๋อชะงักนิดหน่อยก่อนจะเอ่ยต่อ “เดิมทีข้าจะขอความเป็นธรรมให้ได้ก็จริง แต่ในเมื่อคืนนี้ท่านผู้ใหญ่บ้านเอ่ยปากแล้ว แถมยังมีชาวบ้านมาอยู่ที่นี่ตั้งมากมายด้วย ข้าเลยไม่อยากจะส่งแม่หลินเข้าคุก…..”
ผู้ใหญ่บ้านซ่งได้ยินก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขาหวาดกลัวจริง ๆ ว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นคนดื้อรั้น ไม่ว่าอย่างไรก็จะเอาเรื่องให้ได้
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อเห็นแก่เขาจึงยอมสงบศึก ทำให้เขารู้สึกดีมาก
ในตอนที่แม่หลินเริ่มมีรอยยิ้มบนใบหน้านี่เอง จางซิ่วเอ๋อก็เปลี่ยนอารมณ์แล้วพูดต่อ “แต่เรื่องนี้จะปล่อยให้จบไปแบบนี้ไม่ได้!”
“แม่นางน้อยซิ่วเอ๋อ เจ้าอยากได้อะไร ข้าจะผดุงความเป็นธรรมให้” น้ำเสียงผู้ใหญ่บ้านซ่งฟังดูอ่อนโยน ในเมื่อจางซิ่วเอ๋อไว้หน้าเขา เช่นนั้นเขาก็ต้องไว้หน้านางบ้าง
ประกอบกับก่อนหน้านี้ไม่นานจางซิ่วเอ๋อเพิ่งให้ของขวัญชิ้นโตกับเขา ผู้ใหญ่บ้านซ่งจึงมองนางในทางที่ไม่แย่นัก
“ 20 ตำลึงเงิน ตอนนี้ชุนเถาบ้านข้าต้องกลายเป็นแบบนี้ ท่านต้องรับผิดชอบ” จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงเข้ม
แม่หลินผุดลุกตัวตรงทันที มองจางซิ่วเอ๋อตาขวาง “เจ้านี่มันโลภจริง ๆ! 20 ตำลึงเงินรึ? คนชั้นต่ำอย่างชุนเถาบ้านเจ้า! 2 ตำลึงยังมาก
