และหลีฮวาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
โดยเฉพาะหลีฮวานั้นมีหน้าซีดไปเล็กน้อย ดูท่านางจะหวาดกลัว
แต่แม่หลินกลับยืนเท้าเอวด้วยมือทั้งสอง สีหน้าแสดงออกว่าไม่ยินยอม “ชุนเถาอะไร พวกเราไม่รู้! เจ้ารีบกลับไปเถอะ อย่ามาวุ่นวายที่หน้าบ้านข้าเลย สุดท้ายชื่อเสียงเจ้าจะเสียซะเอง”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงเย็น “วันนี้ต่อให้ข้ายอมละทิ้งชื่อเสียง ยอมเสี่ยงโดนจับเข้าคุก ข้าก็จะสะสางเรื่องนี้กับพวกท่านให้สิ้น!”
ที่นี่เสียงดังขนาดนี้ บ้านอื่น ๆ จะไม่ได้ยินได้อย่างไร?
มีคนที่ชอบสอดรู้สอดเห็นมายืนมองบนถนนแล้ว
ตอนแรกก็แค่มองจากที่ไกล ๆ หลังจากนั้นก็ค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้ทีละนิด
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อกำลังกวัดแกว่งปังตอในมือ ฟันประตูไม้ที่ตระกูลสวี่ลงกลอนไว้จนหลุดออก
นางถือมีดปังตอ มองแม่หลินและหลีฮวาพลางเอ่ยขึ้น “ชุนเถาบ้านข้าไปทำอะไรให้พวกเจ้า? พวกเจ้าถึงต้องทำกันโหดร้ายขนาดนี้?”…………………………………
นางถือมีดปังตอ มองแม่หลินและหลีฮวาพลางเอ่ยขึ้น “ชุนเถาบ้านข้าไปทำอะไรให้พวกเจ้า? พวกเจ้าถึงต้องทำกันโหดร้ายขนาดนี้?”
…………………………………