รนัก
แม้จะเป็นผู้หญิงยุคปัจจุบัน ไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่ชายหญิงต้องไม่อยู่ใกล้กันนัก แต่คนโบราณมีกฎระเบียบเยอะมาก จะว่าไปจางซิ่วเอ๋อก็อึ้งมากเหมือนกันที่ท่านหมอเมิ่งตกลงกินข้าวที่นี่
แต่พอคิดดูแล้ว ท่านหมอเมิ่งคงเห็นนางเหมือนลูกเหมือนหลาน จึงไม่ถือเรื่องพวกนี้มาก
จางซิ่วเอ๋อมาที่ส่วนครัว เลิกผ้าลายดอกไม้บนตะกร้าออก ถึงได้พบว่าด้านในมีเนื้อสามชั้นตุ๋นมันย่องหนึ่งถ้วย นอกจากนั้นยังมีไข่ไก่ต้ม 5 ฟอง
ในหมู่บ้านชิงสือถือว่าของเหล่านี้เป็นของขวัญชิ้นใหญ่ จางซิ่วเอ๋อจึงอุ่นใจขึ้นมา
นางเทกับข้าวในถ้วยใส่ถ้วยบ้านตัวเอง ก่อนจะตักไส้หมูเต็มถ้วย
ปลานั่นนางไม่คิดจะเอาให้จวี๋ฮวาแล้ว แต่นางเอาแผ่นแป้งข้าวโพดใส่ตะกร้าหลายอัน แล้วจึงปิดตะกร้าด้วยผ้าลายดอกไม้ก่อนจะรีบเอาออกไปให้
จวี๋ฮวาไม่ได้สังเกตว่าในนั้นใส่อะไรมา นางคิดว่าจางซิ่วเอ๋อแค่คืนถ้วยให้
นางเอ่ยยิ้ม ๆ “เจ้ารีบเข้าไปกินเถอะ ข้าไปก่อนนะ”
พูดเสร็จจวี๋ฮวาก็ไป ไม่ให้แม้กระทั่งโอกาสให้จางซิ่วเอ๋อส่งนาง
จางซิ่วเอ๋อมองแผ่นหลังของจวี๋ฮวาแล้วก็นึกอุ่นใจ ยิ่งมั่นใจกับความคิดตัวเองที่จะไปมาหาสู่กับจวี๋ฮวาบ่อย ๆ
นางยกเนื้อและไข่ไก่ไปที่โต๊ะด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “คราวนี้มีกับข้าวเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่างล่ะเจ้าค่ะ”
ท่านหมอเมิ่งไม่ได้ถามว่าใครเอากับข้าวนี่มาให้ เพียงแต่เริ่มลงมือกิน
เขาเห็นจางซานหยากินไส้หมูคำโต ก็นึกในใจว่าไส้หมูคงจะไม่อร่อย จางซานหยาจึงกินแต่กั
