่มาก แต่ก็ยอมให้จวี๋ฮวาเอาไปให้คนอื่น
ทางบ้านของจวี๋ฮวากำลังกินข้าวกันอยู่ นางยกไส้หมูไปวางบนโต๊ะ ในเมื่อมีเนื้อกินแล้วใครจะกินของแบบนี้กันล่ะ?
ที่ขายในโรงเตี๊ยมน่ะอร่อย แต่ที่ชาวบ้านทำนั้นคนละรสชาติ ไม่มีใครกล้าใช้แป้งและเกลือบดล้างมันหรอก
ครั้นรู้สึกได้ว่าสีหน้าแม่หวังไม่ดีนัก สามีของจวี๋ฮวาที่ชื่อว่าโหย่วซวนก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอาตะเกียบคีบและเอ่ยขึ้น “ข้าชอบกินนี่”
เขาเป็นคนรักภรรยา ไม่อยากให้ภรรยาตนต้องกระอักกระอ่วน
หารู้ไม่ พอเขากินไปคำหนึ่ง สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะคีบอีกคำใหญ่ “จวี๋ฮวา บ้านไหนทำน่ะ? อร่อยจริง ๆ !”
แม่หวังถลึงตาใส่โหย่วซวน “ไส้หมูนี่จะอร่อยเหรอ?”
โหย่วซวนจึงคีบใส่ถ้วยแม่หวัง
อย่างไรเสียแม่หวังก็รักลูกชาย และรู้ตัวว่าไม่ถูกนักที่จะทำสีหน้าไม่ดีใส่ลูกสะใภ้ จึงกินลงไป
ของนี่ใครได้กินก็ติดใจ!
รวมถึงพ่อของโหย่วซวนด้วย สี่คนในบ้านล้วนกินกันใหญ่
กินข้าวเสร็จ แม่หวังก็เอ่ย “ของที่ให้กลับครั้งนี้ไม่แย่เลยนะ ล้างไส้หมูได้ขนาดนี้ต้องใช้แป้งและเกลือบดไม่น้อย”
“ฝีมือก็ดีเลิศ อร่อยกว่าพ่อครัวชื่อดังในเมืองทำอีก” โหย่วซวนเอ่ยขึ้นเช่นกัน
“จวี๋ฮวา เจ้ายังไม่บอกเลยว่าบ้านไหนทำ” แม่หวังถามอีก
จวี๋ฮวาลังเล ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว “ซิ่วเอ๋อเป็นคนทำเจ้าค่ะ”
ที่จริงนางก็ไม่ได้คิดจะปิดบังคนอื่น แค่กังวลว่าถ้าตัวเองบอกก่อนที่จะเอาของไปให้ แม่สามีจะไม่ให้นางไป
พอนางบอก สี
