บทที่ 49 ซื้องู
พอเห็นแม่ม่ายหลิวจะทำตัวเองเสียเรื่อง จางซิ่วเอ๋อก็โมโห มองท่านหมอเมิ่งอย่างวิงวอน “ท่านอาเมิ่ง ข้าขอร้อง ชุนเถากลิ้งตกเนินเขาลงไป อาแค่ดูแผลภายนอกให้นางหน่อยก็พอ…..”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ร้อนใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา
นางกลัวจริง ๆ ว่าท่านหมอเมิ่งจะไม่ยอมไปกับตัวเองเพราะสิ่งที่แม่ม่ายหลิวพูด
ถึงแม้นางเองรู้ดีว่าบ้านผีสิงนั่นจริง ๆ แล้วไม่มีผี นางกับจางชุนเถาอยู่ที่นั่นเป็นปกติมาระยะหนึ่งแล้ว
แต่เรื่องเล่าขานของบ้านผีสิงมีมากเกินไป วันนี้พวกนางก็เพิ่งสร้างเรื่องผีหลอกไป ยิ่งเพิ่มความหวาดกลัวของคนอื่นที่มีต่อบ้านผีสิงเข้าไปอีก
ท่านหมอเมิ่งเป็นคนดี แต่นางก็ไม่กล้ารับประกันว่าเขาจะยอมเสียสละตัวเองแล้วตามนางไปที่บ้านผีสิงด้วย
“ยังไม่นำทางไปอีก” ท่านหมอเมิ่งเอ่ย
จางซิ่วเอ๋อชะงักไปเล็กน้อย และเข้าใจความหมายของท่านหมอเมิ่งทันที ว่าเขาตกลงจะไปรักษาให้จางชุนเถา
นางมีหน้าตาปิติยินดี รีบเดินนำไปด้านหน้า
ส่วนแม่ม่ายหลิวนั้นตะโกนอย่างร้อนรน “ท่านพี่เมิ่ง! ท่านอย่าไปนะ!”
แต่ท่านหมอเมิ่งคล้ายจะไม่ได้ยินสิ่งที่แม่ม่ายหลิวพูด เขาเดินตามจางซิ่วเอ๋อไปอย่างฉับไว
แม่ม่ายหลิวเห็นภาพนี้ก็พิงตัวกับต้นไม้ด้วยท่าทางเย้ายวน แต่ในใจนางกำลังสาปแช่งจางซิ่วเอ๋อด้วยความโมโห
นังจางซิ่วเอ๋อเดนตาย เป็นแม่ม่ายเหมือนกันแท้ ๆ เจ้าก็แค่อายุอ่อนกว่าข้านิดหน่อย หน้าตาไม่ได้หนึ่งในสิบของข้าด้วยซ้ำ เอาอะไร
