มาผยอง?
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อไม่มีอารมณ์ทะเลาะกับแม่ม่ายหลิว ใจนางอยู่ที่จางชุนเถาทั้งหมดแล้ว ดังนั้นถึงจะสัมผัสความเป็นปรปักษ์จากแม่ม่ายหลิวได้ จางซิ่วเอ๋อก็ข่มอารมณ์ตัวเอง
ครั้นท่านหมอเมิ่งมาถึงบ้านผีสิง เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รักษาจางชุนเถาทันที
ผ่านไปครู่หนึ่ง ท่านหมอเมิ่งก็จัดกระดูกขาให้จางชุนเถาและรีบทำแผลที่ขาให้ จากนั้นจึงมองจางซิ่วเอ๋อ
“ชุนเถาไม่เป็นอะไรมากแล้ว แต่หนึ่งร้อยวันหลังจากที่บาดเจ็บถึงข้อกระดูก ชุนเถาต้องรักษาตัวดี ๆ อย่าทำงานหนักอะไร” ท่านหมอเมิ่งบอกเสียงนุ่มจางซิ่วเอ๋อรีบพยักหน้า ต่อให้จางชุนเถายังมีสภาพดีอยู่ นางก็ไม่ให้จางชุนเถาทำงานหนักอะไรหรอก“ท่านอาเมิ่ง ต้องขอบคุณท่านมากจริง ๆ เจ้าค่ะ! ถ้าวันนี้ไม่มีท่าน ข้าก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร” จางซิ่วเอ๋อมองท่านหมอเมิ่งอย่างซาบซึ้งท่านหมอเมิ่งพูดดังนี้แล้วนางถึงสบายใจขึ้นมาได้ถ้าชุนเถาเป็นอะไรไปจริง ๆ นางต้องเสียใจขนาดไหนจางซิ่วเอ๋อมองท่านหมอเมิ่ง ลังเลนิดหน่อยก่อนจะเอ่ยขึ้น “ท่านอาเมิ่ง ตอนนี้ก็ถึงเวลากินข้าวแล้ว ถ้าท่านไม่รังเกียจก็กินที่นี่เถอะ”ไม่รู้ทำไม ท่านหมอเมิ่งกลับไม่กล้าปฏิเสธ เขามองจางซิ่วเอ๋อและพยักหน้า “งั้นก็รบกวนด้วย”ท่านหมอเมิ่งนั่งลงในลานสวน จางซานหยาวิ่งหน้าวิ่งหลังเอาน้ำมาให้สายตาท่านหมอเมิ่งทอดมองไปที่ศพงูที่ถูกโยนทิ้งไว้บนพื้นเขาเดินเข้าไปพลิกดู มองจางซานหยาและถาม “ซานหยา นี่พวกเจ้าตีตายเหรอ?”จางซานห
