บทที่ 48 ชุนเถาบาดเจ็บ
เนินเขาตรงนี้ชันมาก ทำให้จางซิ่วเอ๋อไม่สามารถเดินตัวตรงลงไป ได้แต่ปีนลงโดยใช้มือกับเท้าทั้งคู่เท่านั้น
แล้วยังต้องจับหญ้าไว้ให้แน่นด้วย ไม่อย่างนั้นนางเองก็ลื่นตกลงไปได้ง่าย ๆ
ผ่านไปสักพัก จางซิ่วเอ๋อถึงได้เห็นจางชุนเถาที่อยู่ในโพรงหญ้า
จางชุนเถามีสีหน้าซีดเผือด อาการไม่ค่อยดีนัก
จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วเจ็บหัวใจแปลบ รีบเดินเข้าไปทันที “ชุนเถา ชุนเถา เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”จางชุนเถาขยับตัวเล็กน้อย ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “เจ็บ….”จางซิ่วเอ๋อโล่งอกที่เห็นว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ นางกังวลจริง ๆ ว่าตัวเองจะเสียน้องสาวคนนี้ไปแต่หลังจากนั้นนางก็เครียดขึ้นมา และเอ่ยขึ้น “ชุนเถา ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวพี่พาเจ้ากลับแล้วจะหาหมอมาดูอาการเจ้า”“พี่! ระวัง!” จู่ ๆ จางชุนเถาก็ตะโกนร้องหน้าตาตื่นจางซิ่วเอ๋อมองตามสายตาจางชุนเถา ก็เห็นงูสีเทาตัวหนึ่ง ที่ขณะนี้ยืดตัวตรงตั้งท่าจะโจมตีนางสงสัยตอนนางลงมาคงทำเสียงดังเกินไป จึงทำให้งูตัวนี้ถูกรบกวนมองหัวรูปสามเหลี่ยมของมันแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็รู้ว่างูตัวนี้มีพิษนางมองงูตัวนี้ด้วยความตึงเครียดเล็กน้อย ถ้าโดนงูนี่กัดแล้วนางจะรอดไหม?ต่อให้ฉลาดขนาดไหน รู้มากกว่าคนโบราณมากแค่ไหน แต่เมื่อเผชิญกับงูพิษแบบนี้ นางก็ทำอะไรไม่ได้จางซิ่วเอ๋อเริ่มมีเหงื่อผุดบนหน้าผาก นางไม่กล้าขยับ กลัวว่าถ้าขยับแล้วงูตัวนั้นจะพุ่งเข้ามาและนางยิ่งไม่กล้าโจมตีงูตัวนั้น งูว่องไวขนาดไหน?
