แล้วนางล่ะขยับตัวได้ไวแค่ไหน? ต่อให้นางจับงูได้ สุดท้ายก็ต้องโดนกัดอยู่ดี!จางซิ่วเอ๋อมองงูตัวนั้นอย่างเคร่งเครียด ไม่รู้ว่าในตอนนี้จะทำอย่างไรดีแต่ไม่ว่าคนหรืองู ความอดทนก็มีขีดจำกัดจู่ ๆ งูนั่นก็ขยับ พุ่งเข้ามาตรงหน้าจางซิ่วเอ๋อจางซิ่วเอ๋อจะยอมให้งูนั่นกัดหน้าตัวเองได้อย่างไร นางจึงเอามือบังงูตัวนั้นไว้ และในตอนนั้นเองจางชุนเถาก็มีสีหน้าอำมหิต กระชากหางงูแล้วเหวี่ยงออกไปอย่างแรงงูนั่นจึงฉกไม่ถูกจางซิ่วเอ๋อ แต่ตอนนี้มันเอี้ยวตัวกลับไปหาจางชุนเถาเวลานี้จางซิ่วเอ๋อก็มีสีหน้าเหี้ยมเกรียมขึ้น นางจับตัวงูไว้ด้วยมือข้างเดียว และหยุดงูตัวนั้นได้อีกครั้งส่วนมืออีกข้างฉวยโอกาสนี้บีบไปที่หัวใจของงูเวลานี้งูขยับตัวไม่ได้ แต่ก็พยายามบิดตัวดิ้นรนสุดชีวิตจางซิ่วเอ๋อมองแล้วก็รู้สึกชาวาบที่หนังศีรษะ นางกลัวงูจริง ๆ สัมผัสเย็นยะเยือกนั่นทำให้นางขนลุกไปทั้งตัวแต่จางซิ่วเอ๋อไม่กล้าปล่อยมือ นางกลัวว่าถ้าตัวเองปล่อยมือแล้วงูที่โกรธจัดตัวนี้จะจู่โจมพวกนางนางแทบจะใช้แรงทั้งหมดที่มีในการบีบมือแน่น ไม่นานนักงูตัวนั้นก็แน่นิ่งไปเพราะโดนจางซิ่วเอ๋อบีบมันจนตายจางซิ่วเอ๋อกลัวว่างูนี่จะฟื้นขึ้นมาอีก จึงโยนร่างของมันไปไว้ข้าง ๆจางชุนเถาเห็นแบบนั้นก็เอ่ยขึ้น “พี่ งูนี่ขายได้เงินไม่น้อย อย่าทิ้งนะ”จางซิ่วเอ๋อเองก็ตกใจอยู่ นางมองงูตัวนั้นด้วยหน้าซีดเผือด และเพิ่งจะค้นพบในเวลานี้เองว่างูตัวนี้ยาวเกือบ 1 จั้ง**1 จั้
