บทที่ 47 เรื่องน่าใจหาย
ถ้าครั้งนี้ปล่อยให้แม่เถาเข้ามาได้แล้วให้นางพาตนเองออกไปก็ไม่เป็นไรหรอก
แต่ถ้าแม่เถาเห็นของบางอย่างในบ้าน นางต้องบอกแม่เฒ่าจางแน่ ๆ
จากที่รู้จักแม่เฒ่าจางมา หญิงชราจะไม่หมายตาได้อย่างไร?
เกรงว่านางจะใจกล้ายิ่งกว่าเดิม ตอนแรกอาจจะให้แม่เถามาขนของ หลังจากนั้นไม่แน่อาจจะห้ามใจตัวเองไม่ได้แล้วมาด้วยตัวเองเสียเลย
ครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อจึงต้องการให้บทเรียนที่ลืมไม่ได้ไปตลอดชีวิตกับแม่เถาและแม่เฒ่าจาง ต่อให้ไม่อาจทำให้พวกนางไม่กล้ามาที่นี่อีก อย่างน้อยก็ต้องให้พวกนางไม่กล้ามาอีกในช่วงนี้!
เสื้อผ้านั่นนางเจอตอนที่เก็บกวาดบ้าน ตอนนี้พอนำเสื้อผ้าที่เกรอะกรังเต็มไปด้วยฝุ่นไปแขวนบนต้นไม้แล้วมันก็ดูน่ากลัวเป็นพิเศษ
ส่วนชุนเถาอยากจะฟันแม่เถานั่นนานแล้ว ต่อให้ตอนนี้ฟันจริงไม่ได้ ขู่ให้แม่เถาตกใจได้นางก็ยอม
นางจึงยอมรับแผนแกล้งโดนผีสิงด้วยความเต็มใจ
เมื่อแม่เถาไปแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็เก็บเสื้อผ้าลงจากต้นไม้คอเบี้ยว เอาเข้าจริงแม้แต่ตัวเองเห็นแล้วยังนึกสยอง ไม่ต้องพูดถึงคนที่ไม่รู้เรื่องเลย
ตอนนี้เพิ่งจะผ่านเที่ยงวันไป และสองพี่น้องยังไม่ได้กินข้าว
แต่ดีที่จางชุนเถาทำกับข้าวไว้นานแล้ว มีผัดกะปิ(1)จานนึง แผ่นแป้งข้าวโพด 3-4 แผ่น แล้วก็ผักป่าที่จิ้มน้ำจิ้มกินได้
จางซานหยามาหาเมื่อก่อนหน้านี้แล้ว จางชุนเถาจึงให้จางซานหยากินแล้วค่อยขึ้นเขา ส่วนตัวนางเองรอจางซิ่วเอ๋ออยู่
ในบรรดาผักป่าพว
