ยามองแล้วเอ่ย “พี่ใหญ่กับพี่รองข้าตีตาย”พอดีกับที่จางซิ่วเอ๋อเดินออกจากส่วนครัว ท่านหมอเมิ่งจึงเอ่ยถามยิ้ม ๆ “ซิ่วเอ๋อ งูตัวนี้เจ้าขายไหม?”จางซิ่วเอ๋อชะงักฝีเท้าและเอ่ย “ขายอยู่แล้วเจ้าค่ะ”“งั้นเจ้าขายให้ข้าได้ไหม?” ท่านหมอเมิ่งเอ่ยจางซิ่วเอ๋อเห็นดังนั้นก็รีบบอก “ท่านอาเมิ่งช่วยพวกเราตั้งเยอะ ถ้าท่านอยากได้งูนี่ก็เอาไปเลย ไม่ต้องให้เงิน”ท่านหมอเมิ่งกลับบอกยิ้ม ๆ “เรื่องนั้นไม่ได้ เราต้องแยกกัน ค่ารักษาชุนเถาเมื่อกี้เจ้าต้องให้นะ แต่ค่างูนี่ข้าก็ต้องให้เหมือนกัน”“ข้าซื้องูนี่ด้วย 10 ตำลึงเงิน แต่วันนี้ข้าไม่ได้เอาเงินมาเยอะขนาดนั้น พรุ่งนี้ข้าเอามาให้ได้ไหม?”จางซิ่วเอ๋อได้ฟังก็ตกใจ งูนี่ราคา 10 ตำลึงเงินเลยเหรอ? จางซิ่วเอ๋อไม่เชื่อเด็ดขาด นางรีบเอ่ย “ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ”ท่านหมอเมิ่งได้ฟังก็มีแววตาไม่เข้าใจ “งั้นพรุ่งนี้ข้าเอาตำลึงมาให้แล้วค่อยเอางูไป หรือว่า 10 ตำลึงนี่น้อยไป?”จางซิ่วเอ๋อโบกมืออย่างรีบร้อน “ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้นเจ้าค่ะ ข้าเชื่อใจท่านอาเมิ่งอยู่แล้ว ข้าหมายความว่าราคางูนี่สูงเกินไป จะทำแบบนั้นได้อย่างไร?”นางรู้สึกได้ว่าท่านหมอเมิ่งเหมือนอยากจะให้ผลประโยชน์กับพวกนาง แต่นางไม่อาจรับไว้ได้จริง ๆตำลึงเงินของท่านหมอเมิ่งก็ใช่ว่าได้จากพายุพัดมา เขาก็ต้องเทียวมาเทียวไปเพื่อรักษาคนไข้ ถึงแม้จะมีชีวิตที่ไม่เลวแต่ก็เหนื่อยมาก นางจะยอมรับตำลึงเงินพวกนี้ได้อย่างไร?จางซิ่วเอ๋อคิ
