ึ่ง ครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้หยิบพวกกุ้งตัวเล็ก ๆ ออกมา แต่เอากุ้งตัวใหญ่หน่อยที่เก็บไว้ออกมา ตั้งใจจะทำอาหารให้เต็มจานนอกจากของพวกนี้แล้ว แน่นอนว่ายังมีผัดไส้หมูแต่จะผัดแค่ไส้หมูอย่างเดียวไม่ได้ จางซิ่วเอ๋อจึงบอกให้ซานหยาไปถอนผักกาดขาวในสวนมา ตั้งใจจะผัดรวมกับมันหลังจากทำกับข้าวเสร็จ จางซิ่วเอ๋อก็เก็บส่วนของชุนเถาไว้ แล้วตั้งโต๊ะในสวนท่านหมอเมิ่งมองจางซานหยาที่ยกของกินมาตั้งโต๊ะครั้งแล้วครั้งเล่าแล้วอึ้งนิดหน่อยในสายตาท่านหมอเมิ่ง ของพวกนี้เป็นของที่กินได้บ่อย ๆ แต่เขาคิดไม่ถึงว่าตอนนี้จางซิ่วเอ๋อจะมีชีวิตที่ดีขนาดนี้ และรู้ว่าที่จางซิ่วเอ๋อทำของอร่อยเยอะขนาดนี้ก็เพื่อต้อนรับเขา………………………………………………
“ชุนเถาไม่เป็นอะไรมากแล้ว แต่หนึ่งร้อยวันหลังจากที่บาดเจ็บถึงข้อกระดูก ชุนเถาต้องรักษาตัวดี ๆ อย่าทำงานหนักอะไร” ท่านหมอเมิ่งบอกเสียงนุ่ม
จางซิ่วเอ๋อรีบพยักหน้า ต่อให้จางชุนเถายังมีสภาพดีอยู่ นางก็ไม่ให้จางชุนเถาทำงานหนักอะไรหรอก
“ท่านอาเมิ่ง ต้องขอบคุณท่านมากจริง ๆ เจ้าค่ะ! ถ้าวันนี้ไม่มีท่าน ข้าก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร” จางซิ่วเอ๋อมองท่านหมอเมิ่งอย่างซาบซึ้ง
ท่านหมอเมิ่งพูดดังนี้แล้วนางถึงสบายใจขึ้นมาได้
ถ้าชุนเถาเป็นอะไรไปจริง ๆ นางต้องเสียใจขนาดไหน
จางซิ่วเอ๋อมองท่านหมอเมิ่ง ลังเลนิดหน่อยก่อนจะเอ่ยขึ้น “ท่านอาเมิ่ง ตอนนี้ก็ถึงเวลากินข้าวแล้ว ถ้าท่านไม่รังเกียจก็กินที่นี่เถอะ”
ไม่รู้ทำไม
