ท่านหมอเมิ่งกลับไม่กล้าปฏิเสธ เขามองจางซิ่วเอ๋อและพยักหน้า “งั้นก็รบกวนด้วย”
ท่านหมอเมิ่งนั่งลงในลานสวน จางซานหยาวิ่งหน้าวิ่งหลังเอาน้ำมาให้
สายตาท่านหมอเมิ่งทอดมองไปที่ศพงูที่ถูกโยนทิ้งไว้บนพื้น
เขาเดินเข้าไปพลิกดู มองจางซานหยาและถาม “ซานหยา นี่พวกเจ้าตีตายเหรอ?”
จางซานหยามองแล้วเอ่ย “พี่ใหญ่กับพี่รองข้าตีตาย”
พอดีกับที่จางซิ่วเอ๋อเดินออกจากส่วนครัว ท่านหมอเมิ่งจึงเอ่ยถามยิ้ม ๆ “ซิ่วเอ๋อ งูตัวนี้เจ้าขายไหม?”
จางซิ่วเอ๋อชะงักฝีเท้าและเอ่ย “ขายอยู่แล้วเจ้าค่ะ”
“งั้นเจ้าขายให้ข้าได้ไหม?” ท่านหมอเมิ่งเอ่ย
จางซิ่วเอ๋อเห็นดังนั้นก็รีบบอก “ท่านอาเมิ่งช่วยพวกเราตั้งเยอะ ถ้าท่านอยากได้งูนี่ก็เอาไปเลย ไม่ต้องให้เงิน”
ท่านหมอเมิ่งกลับบอกยิ้ม ๆ “เรื่องนั้นไม่ได้ เราต้องแยกกัน ค่ารักษาชุนเถาเมื่อกี้เจ้าต้องให้นะ แต่ค่างูนี่ข้าก็ต้องให้เหมือนกัน”
“ข้าซื้องูนี่ด้วย 10 ตำลึงเงิน แต่วันนี้ข้าไม่ได้เอาเงินมาเยอะขนาดนั้น พรุ่งนี้ข้าเอามาให้ได้ไหม?”
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังก็ตกใจ งูนี่ราคา 10 ตำลึงเงินเลยเหรอ? จางซิ่วเอ๋อไม่เชื่อเด็ดขาด นางรีบเอ่ย “ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ”
ท่านหมอเมิ่งได้ฟังก็มีแววตาไม่เข้าใจ “งั้นพรุ่งนี้ข้าเอาตำลึงมาให้แล้วค่อยเอางูไป หรือว่า 10 ตำลึงนี่น้อยไป?”
จางซิ่วเอ๋อโบกมืออย่างรีบร้อน “ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้นเจ้าค่ะ ข้าเชื่อใจท่านอาเมิ่งอยู่แล้ว ข้าหมายความว่าราคางูนี่สูงเกินไป จะทำแบบ
