ิสุทธิ์ จึงนึกอยากได้……แม่ม่ายหลิวคิดมาถึงตรงนี้ นางจะยอมปล่อยให้จางซิ่วเอ๋อและท่านหมอเมิ่งเกี้ยวพาราสีกันต่อหน้าต่อตาตัวเองได้อย่างไรนางจึงเอ่ยขึ้นต่อ “ท่านพี่เมิ่ง ข้าหวังดีกับท่านนะ บ้านที่จางซิ่วเอ๋ออยู่เพิ่งจะมีผีอาละวาดไป ได้ข่าวว่าจางชุนเถาโดนผีสิงด้วย ขืนท่านไปตอนนี้ ต่อให้จะมีฝีมือเทวดาขนาดไหนก็เปล่าประโยชน์….หรือท่านไล่ผีสางได้เจ้าคะ?”นัยน์ตาของแม่ม่ายหลิวเปี่ยมล้นด้วยแววรักใคร่ “ข้าก็แค่เป็นห่วงท่านพี่น่ะเจ้าค่ะ ถ้าท่านไปครั้งนี้แล้วไปทำให้ผีผูกคอตายโมโหเข้า เอาตัวไปเปรอะเปื้อนกับของไม่ดีเข้าจะทำอย่างไร?”……………………………………………
จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วเจ็บหัวใจแปลบ รีบเดินเข้าไปทันที “ชุนเถา ชุนเถา เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
จางชุนเถาขยับตัวเล็กน้อย ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “เจ็บ….”
จางซิ่วเอ๋อโล่งอกที่เห็นว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ นางกังวลจริง ๆ ว่าตัวเองจะเสียน้องสาวคนนี้ไป
แต่หลังจากนั้นนางก็เครียดขึ้นมา และเอ่ยขึ้น “ชุนเถา ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวพี่พาเจ้ากลับแล้วจะหาหมอมาดูอาการเจ้า”
“พี่! ระวัง!” จู่ ๆ จางชุนเถาก็ตะโกนร้องหน้าตาตื่น
จางซิ่วเอ๋อมองตามสายตาจางชุนเถา ก็เห็นงูสีเทาตัวหนึ่ง ที่ขณะนี้ยืดตัวตรงตั้งท่าจะโจมตีนาง
สงสัยตอนนางลงมาคงทำเสียงดังเกินไป จึงทำให้งูตัวนี้ถูกรบกวน
มองหัวรูปสามเหลี่ยมของมันแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็รู้ว่างูตัวนี้มีพิษ
นางมองงูตัวนี้ด้วยความตึงเครียดเล็กน้อย ถ้าโดนงูนี่กัดแล
