้วนางจะรอดไหม?
ต่อให้ฉลาดขนาดไหน รู้มากกว่าคนโบราณมากแค่ไหน แต่เมื่อเผชิญกับงูพิษแบบนี้ นางก็ทำอะไรไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อเริ่มมีเหงื่อผุดบนหน้าผาก นางไม่กล้าขยับ กลัวว่าถ้าขยับแล้วงูตัวนั้นจะพุ่งเข้ามา
และนางยิ่งไม่กล้าโจมตีงูตัวนั้น งูว่องไวขนาดไหน? แล้วนางล่ะขยับตัวได้ไวแค่ไหน? ต่อให้นางจับงูได้ สุดท้ายก็ต้องโดนกัดอยู่ดี!
จางซิ่วเอ๋อมองงูตัวนั้นอย่างเคร่งเครียด ไม่รู้ว่าในตอนนี้จะทำอย่างไรดี
แต่ไม่ว่าคนหรืองู ความอดทนก็มีขีดจำกัด
จู่ ๆ งูนั่นก็ขยับ พุ่งเข้ามาตรงหน้าจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อจะยอมให้งูนั่นกัดหน้าตัวเองได้อย่างไร นางจึงเอามือบังงูตัวนั้นไว้ และในตอนนั้นเองจางชุนเถาก็มีสีหน้าอำมหิต กระชากหางงูแล้วเหวี่ยงออกไปอย่างแรง
งูนั่นจึงฉกไม่ถูกจางซิ่วเอ๋อ แต่ตอนนี้มันเอี้ยวตัวกลับไปหาจางชุนเถา
เวลานี้จางซิ่วเอ๋อก็มีสีหน้าเหี้ยมเกรียมขึ้น นางจับตัวงูไว้ด้วยมือข้างเดียว และหยุดงูตัวนั้นได้อีกครั้งส่วนมืออีกข้างฉวยโอกาสนี้บีบไปที่หัวใจของงูเวลานี้งูขยับตัวไม่ได้ แต่ก็พยายามบิดตัวดิ้นรนสุดชีวิตจางซิ่วเอ๋อมองแล้วก็รู้สึกชาวาบที่หนังศีรษะ นางกลัวงูจริง ๆ สัมผัสเย็นยะเยือกนั่นทำให้นางขนลุกไปทั้งตัวแต่จางซิ่วเอ๋อไม่กล้าปล่อยมือ นางกลัวว่าถ้าตัวเองปล่อยมือแล้วงูที่โกรธจัดตัวนี้จะจู่โจมพวกนางนางแทบจะใช้แรงทั้งหมดที่มีในการบีบมือแน่น ไม่นานนักงูตัวนั้นก็แน่นิ่งไปเพราะโดนจางซิ่วเอ๋อบีบมันจนตายจ
