ไรกิน แต่ไม่รู้ทำไม นางกลับรู้สึกว่าชีวิตง่าย ๆ ที่มีเป้าหมายแค่กินให้อิ่มท้องจริง ๆ แล้วสบายใจมาก ๆ
แม่เฒ่าจางนั่นน่ารังเกียจก็จริง แต่อย่างไรเสียตนก็ไม่ใช่หลานสาวของนาง และยังต่อต้านนางอยู่บ่อย ๆ ในฐานะคนนอก
สรุปแล้วชีวิตในยุคโบราณก็ไม่เลว
จางซิ่วเอ๋อพบว่าตัวเองกลมกลืนกับชีวิตที่นี่ขึ้นเรื่อย ๆ
ในตอนที่จางซิ่วเอ๋อคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ก็มีเสียงร้องไห้ดังเข้ามา ทำให้นางตกใจและรีบลุกขึ้น
เสียงนั้นคุ้นหูมาก นั่นมันเสียงซานหยาชัด ๆ
จางซิ่วเอ๋อรีบเดินออกไปข้างนอก ก็เห็นซานหยาผมเผ้ากระเซิง เนื้อตัวมอมแมม วิ่งร้องไห้เข้ามา
“ซานหยา! เจ้าเป็นอะไรไป?” จางซิ่วเอ๋อถามอย่างร้อนใจ
ซานหยาพุ่งเข้ามาตาแดงก่ำ ดึงจางซิ่วเอ๋อแล้วเดินไปข้างนอก “พี่รอง พี่รองโดนผลักลงร่องเขา!”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินก็รู้สึกเหมือนมีเสียงตู้มดังในหัว รู้สึกมึนงงไปหมด
รอจนได้สติ นางก็ลากจางซานหยาวิ่งขึ้นไปบนเขา
ขณะวิ่งจางซิ่วเอ๋อก็ถามไปพลาง “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
จางซานหยาสะอึกสะอื้น “พี่รองเจอหลีฮวาบนเขา ทั้งสองทะเลาะกัน แล้วหลีฮวาก็ผลักพี่รองลงไป!”
“ข้าเองก็อยากหยุดหลีฮวา แต่….” พูดมาถึงตรงนี้ จางซานหยาก็มีสีหน้าโมโหตัวเอง
จางซิ่วเอ๋อเห็นรอยเขียวช้ำบนใบหน้าของจางซานหยาก็เข้าใจแล้วว่าหลีฮวานั่นคงลงมือกับจางซานหยาด้วย
จางซิ่วเอ๋ออดไม่ได้ที่จะขบฟันกรอด สีหน้าดุดัน นางจะไม่ยอมปล่อยหลีฮวาไปแน่
ไม่ว่าทั้งสองตระกูลจะมีเรื่องบาดหมางกั
